Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

Тыдзень мшуу так хутка, так непрыкметна, што Зося не успела i агледзецца, як чэрвень апынууся перад парогам. У суботу зранку выехала яна з банькам пасеяць грэчку.

Дзень выдауся цёплы, u,ixi i ясны, i сяубу iм удалося скончыць да абеду.

Адсеяушы грэчку, Мшола з дачкою паехал! дахаты, каб разам, усёй сям'ёю, паабедаць.

Паабедаушы, доуга не заибаючы, ён адправдуся на пасеку, а Зося паехала скародзщь.

Паводзячы каня i сочачы за бара ною, каб яна не скакала, а iшла роуна i добра, дробна разбiвала груды,— Зося бесперастанна кидала Узрокамi туды, у левы бок яравых палеткау, пад Жмыгшскi лес, мiж якога inioy Лiцкi гасцiнец, убягаючы у Сшцы з пауночнага боку.

Гледзячы на дарогу, Зося старалася угледзець — прыкмецщь белую буду балагола. Яна зуйм забыла щ мо знарок не хацела верыць, што сёння ж субота i яурэ1 святкуюць, а значыць i балагол напэуна не ездзщь. Але ёй хацелася думаць, што гэта не павшна служыць перашкодаю таму, каб хоць раз у год балагол праехау i у суботу. Яна не паюдала сачыць.

ПрайшоУшы апошш раз бараною паузмежжа, Зося не зауважыла, як скончыла скароджанне. Яна спышлася i праказала:

— А то ён i не прыедзе! Тады няужо ды ён хлуау?

I дзесьщ глыбока У яе нутру пачала варушыцца сумная думка, ад якой ёй раб!лася млосна i адваротна. 3 воетрай прагай чаканы чэрвень паказауся ёй зусхм не цшавым, зyciм не завабным.

Вясёласць i жывасць, з якiмi Зося выязджала зранку у поле, змяшлiся шэрым1, заусёднымi вобразамi,— аднастайнасщ, надаедлай будзённасцю.

Па дарозе дамоу, Зося прыпомнша бацькава вяление заехаць на пасеку па чатыры бярвенцы. Яны акуратна ляжал1 У кусвдках, прыкрытыя галлём i ламачам, каб тхто не паспеу захващць раней за яе.

Бацыа ужо на пасецы не было: ён з гадзшу уперад пайшоу дахаты.

Уск1нуушы на драбшы бярвенцы, Зося павярнула на прадольную сцежку, выехала на гасцшец i пагнала каня.

3 ycix бакоу, куды яна нi глядзела, па кожнай сценцы, чуць не па кожнай мяжыне, то пшц з сякерамх ды граблямi, то ехалi з баронам!, карчамi i плугамi сяляне. Стй.яу грукат i стук, уздымауся пыл. Кончыуся працоyны дзень, людзi са спакойным сэрцам ехалi дадому.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72