Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

Назаутра, нядзеляю, Зося прачнулася куды пазней, чымсь прачыналася 6yflHiMi днями Каня яшчэ з досвiтку павёу пасвщь знарок наняты хлапец. Бацька ж адпрауляецца агледзець жытт палетак; а  таксама пашкадавала разбудзщь Зосю, дазвол!ушы паспаць ёй датуль, пакуль яна не здаволщца. «Хай сабе Удосталь паспщь»,— разважала сама сабе Марта.

Але Марце будзiць дачк1 не прыйшлося. Зосю абузiу рык прыгнаных на paHKi кароУ i прарэзлiвыя гуш пастуховай трубы.

У сенцах было цёмна i прахладна. Праз маленькае, як валова вока, акенца ул!ваУся знадворку пучок сонечных праменняу i залатою пухкаю стужкаю разгортвауся па зялёным пахучым плюшншу.

Зося працерла рукою вочы, адгарнула назад i завязала косы ды саскочыла з ложка.

—    Зося! Зоська! — пачула яна воюпч мацеры, даносiушыея з хаты.— Уставай, галубка, дзесятая гадина. Каровы прыгналi на paнкi.

—    Ды я ужо устала, я чую! — адгукнулася Зося i адчынiла сешшнi» дзверы.

Празрыстасць блiскучага сонца i яркая зелень дзярэу, палггая яго праменнем, асляшл! Зосцны прыспаныя вочы; яна yдвойчае працёрла ix рукавом кашут ды пачала глядзець то на зелень, то на сонца.

— Трэба адзявацца ды выходзщь на месца,— падагнала сама сябе Зося i хутка павярнула y хату...

А праз гадзшу, не больш, яна ужо паспела памыцца, нарадзщца i выйсщ на вулщу.

3 канца у канец вулща была запруджана людзьмд: бабы i мужыш, дзяучаты i хлопцы, падпасш i дзещ — адзетыя панядзельнаму, прымытыя, ахаеныя, весела спяшыл! у бок рынку: iimii, гаманЪн, смяялюя, гутарылi.

Недалёка ад рынку, на левым баку вулщы, кал1 icni к месту, стаяла Рыгорава старэнькая, з трыма трохшыбным! акенцам! хата. 1дучы на рынак, Зося пайшла пауз самыя платы гародау i прызбы хат. Кал1 яна параунялася з Рыгораваю хатаю, то на момант спынихася i зазiрнула у акно; зазiрнула, i ёй паказалася, шбы сядзiць за сталом мужчына i чытае газету.

Прыйшоушы на рынак, вялаш чатырохкантовы пляц, агароджаны кругом сцяною будынкау, абсаджаных высоглм! старым! бярэзшамь ясеням! i клёнам!, Зося нашравалася да крам. Рынак кинзу людзьм!: усе лаут i ганка был! як мухам! аблеплены iMi. Мiж нашкаваных вазоу таiлося процьма дзяучат i хлопцау.

Зося усё гэта ведала i ясна бачыла, што яна мнопм коле вочы; але ёй гэта было няуцямш, бо думка яе спынялася тольш на Рыгору, яна была занята тольш 1м адным. Зося дапускала, што калi ён прыехау, то няйначай павшен выйсщ на рынак, i яна Угледзщь яго хоць здалёку. Ходзячы па рынку, яна тльна углядалася у людз!, але У ix не магла угледзець Рыгора.

—    Зоська, га, Зоська! — раптам пачулася У яе над вухам, кал! яна абходзхла друп раз мiж мануфактурных крам.— Што ж ты ад на блытаешся?

Зося аз!рнулася i тут жа убачыла перад сабою дзвюх ceaix таварышак: Ярмалаеву Вольку i Гэлю Ciдорышку.

—    Дык вось, выйшла адна на рынак i усё шукаю, каб каго спаткаць,— адказала яна.

—    Дык хадзем разам,— запрапанавал! дзяучаты.

—    1дзем! — згадзшася Зося.

новости театра


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72