Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

I, пабраушыся за рут, усе yrpaix, жартуючы i смеючыся, пусцiлiся у абход. Праз каротш час яны прашнуравалi вакол крам разоу з дзесяць, ажно паружавелi ад утому.

Зося ужо некальш дзён як не страчалася з таварышкамi, i у яе сабралася стольш гутарш, што яна нават не чула рыначнага шуму, разгутарыушыся з дзяучатамi.

—    Дык, ведаеце, мае галубш,— хвалiлася яна звонкiм рассыпчатым голасам,— а мне ж тыдзень таму niсау Рыгор, што няйначай к чэрвеню месяцу прыедзе да-дому. Вось я усё i шльную, усё i сачу за кожным, стараючыся яго найсцi,— з лёгк1м сорамам закончыла Зося i паглядзела вакол сябе.

—    Але, але, яго мащ i мне паказвала лiст, у ягам ён тша, што няйначай мусщь прыехаць на свята,— дабавiла Волька.

—    А мо ён ужо i прыехау, ды дома сядзщь,— дагадна праказала Гэля.— Ну, але, бок; а з Ваалём ты тага i не сустракаешся? — пащкавыася яна.

—    Волька, цудная дзяучына. Плявузгае лiха ведае што,— з лёгшм гняуком адказала Зося i нядбайна kiyiнула рукою.

—    А я чула, што ён няйначай думае сватацца к табе. Мне i надоечы Хлорыха, яго дзядзша, казала: «Майго Хлора нябог, кажа, не ведае, як троицу прычакаць, каб паслаць да Мiшала iнш сватоу». «Ды яна ж не пойдзе за яго»,— кажу я. А Хлорыха так i спыняе мяне: «Маучы, дзгуная ты, вунь бацьш яе не мусяць, як скарэй даждацца сватоу; яны з вялжаю ахвотаю згодзяцца выдаць Зосю за Берага».

—    Ты не хлусiд, адно? — запытала Зося, ш то сполахна, Hi то злосна.

—    Дальбог, ну,— не зважаючы гэтага, падмацавала Гэля.

—    Хай iM не думаецца тольш,— цвёрда праказала Зося i змоукла.

—    А што ж ты зробiш з iMi, цудная? — мякка i разуважна ваткнула Волька.

Зося крыху падумала, азiрнулася вакол i, адчаянна махнуушы рукою, злосна адсекла:

—    Ды не бядуй — сумею зрабщь.

—    Эх, эх, Зоська! Маучы, я табе кажу, маучы; дальбог жа маучы. 3 бацькамi шчога не парадзiш; ixня воля над табою: што захочуць — тое i зробяць; забачыш сама — праканаешся.

—    Вельмi ты угаднща вялжая; не дужа я палахлiвая,— недавольна адказала Зося: —што ж, калг яны бацьш, дык маюць права мяне жываалам пёрнi туды, куды я сама не хачу? Kaлi тольш уздумаюць так рабщь — дык няхай убiраюцца да д'ябла са ceaiM бацькоуствам.

—    Ой, не кажы! — шунуУшы пальцам, спышла яе Волька.

Пакуль яны хадзШ ды гутарьш, надышла другая гадзша дня. Людз1 пачал1 раз'язджацца i расходзщца па хатах: рынак увачаввдш пусцеу.

—    Ну, трэба, xi6a, i нам icni абедаць,— парадзiла Гэля.

Дзяучаты пакшул1 рынак i нaкipaвaлi у вулiцу, хутка згубiу у густым натоупе людзей.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72