Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

Пасля таго як Вааль, да болю рассерджаны на Зосю за тое, што яна не захацела выслухаць яго споведзi,— так тыдзень таму назад,— i гэтак рэзка, шбы варожа, абышлася з iM, праз увесь тыдзень Вааль не змог спагкацца з Зосяю, каб па-людску пагаварыць з ёю. А яму, не патураючы на Усё, вельмi хацелася стрэцца з Зосяй, каб выказаць сваю крыуду i перамовiца некальшм1 словамь Вааль кожны дзень, з самага ранку, сачыу за кожнаю праязджаючаю шж яго хаты фурманкаю, што хвiлю na3ipay у акно, але, тбы якая прымха мяшала таму: Зося не нападала на вочы. Нават i тады, кал! ён цэлы крымшал развёу ля студнi са Стэпаю, яму не удалося прыкмецщь  з дзесяць стаяушую у людской грамадзе Зосю. Прауда, у той момант яму не вельм! б i ёмка была стрэча з ёю, i ён потым быу здаволены, што не прыкмецiу яе, але тачыла крыуда на тое, чаму-тaкi не удалося стрэцца?

Злы на ycix i на самога сябе за таш зварот справы, Вааль увесь тыдзень працягауся, як саулук, нудны i маркотны. Работа, каторая заусёды гарэла у яго руках, раб1лася нядбайна i вяла. Усе тэрм1новыя, неадкладныя думш яго паб1вал1ся адною, зацятаю i надаеднаю думкаю аб «упартай i няуледнай 3oci».

Па некальш разоу у дзень Васшь перадумвау спосабы стрэчы, уражанняу пра гульню да позняе ночы, пра спацыр, гутарш i пацалунш.

Нават кожны раз ён пераноауся у думках у той, чаканы для яго час, калi яна, Зося, стане яго жонкаю, будзе кахаць i шанаваць тольш яго аднаго i будзе iм a6aiм тады весела i шчасна.

Але гэтыя выростаючыя перад iM уражанн1 засмучалкя нейшм густым, л1пшм туманом, кал1 раптоуна, суйздром, прылятаУ нямаведама скуль вобраз яго ворага — Рыгора. Услед за гэтым успамшауся вечар апошняй нядзел1, л1ст да 3oci з горада, няйначай, як ад таго самага Рыгора, i у скутку гэтага — сумнае i млоснае адчуванне. Адваротна рабшася на душы, тольк1 натугаю вол! Вааль сШуся згладз1ць гэта; ён пераноауся барджэй да Мжолы i Марты i anipaycH на ix, як на каменную гору.

«Яе бацьш хванабэрыстыя i наравютыя. Яе бацьш усё пераробяць, а пастановяць на csaiM, не дапусцяць m за што апаганщь свайго слаунага i знатнага котль шча. Ого, яе бацьш золата, не людз!!» — мерна i цвёрда выб!вал1 Васхлёвы думю гэтыя радасныя i сцешныя словы, i быццам хтось мёдам змазвау яго нутро, яно святлела i асвяжалася: прад вачыма праясняуся нудны хмарны небасх1л, заб1вала крынщаю надзея, i ён прагна чакау выпадку, як веруючы збаулення.

Ваздлю не цярпелася, каб выбраць удзячны момант i зайсщ да Прыдатных. К гэтаму ён рыхтавауся з тае хвiлiны, калi у нядзелю вечарам састушу з ix парога. Кожным днём ён прыдумвау новыя спосабы, будавау шiныя планы. К канцу тыдня Басить меу у запасе гутарыш на цэлы дзень; гэтаму паспрыяла наступнае.

—    Чуеш, Ваалька, мы гэта сядз1мо ды думаем-гадаем, як цябе засватаць ды ажанщь?

—    Ну,— зрабiушы сур'ёзную мiну, защкавiуся Хлор.

—    Без «ну»,— з гэтакаю ж сур'ёзнаю мiну адказау Вааль.

—   Ой, ой, чаму ж не так!

I Хлор з нечаканасщ ажно падняУся з месца, падышоу к Васино i, выказваючы пахвалу, пашлёпау яго рукою па плячы. Хлорыха i Ваалёва мащ, бачачы гэта, весела зарагаталь

—    Чуеш, Тадося, дык нам жа бясёда складаецца,— абярнуУся к братавай Хлор.— Як ты, згодна жанщь сына? — дабав!у ён.

Тадося порстка усхатлася з месца, абярнулася да Хлора i, склаУшы pyKi на грудзях, загутарыла:

—    Гм, гм! Вот кал1, вот кал!, Хлор. Яшчэ трэба пытаць. Не тольш, Хлорык мой, гатова, а хоць i завтра, хоць ! цяперачк!. Я Ужо дауно кажу свайму Ваальку: жатся, сынок мой, жатся, даражэньш; не патурай друпм i не жалуй маладосщ. Ужо ж пайшоу табе дваццаць друп год, ды я, бачыш, старая, знямоглая ayciM. Пд ж гэта навуды? Людз1 нават яшчэ у маладзейшых гадах пажашлюя i жывуць, i добра. Сам! маладыя, а дзетю, каб хаця не урачы ix, ужо нелапыя. Ого, гэта тольк! мы кашсь з тва!м бацькам был! дурныя, што да трыццац! гадоу дацягнул1. Вось за гэту дурасць i прыходзщца расквивацца: яшчэ не паспел! выгадаваць дзяцей, устанавщь ix на ноп, як ужо апынулюя каля маплы... Не, не. Цяпер людз1 куды разумнейшыя за старасвецшх... свет таксама шакшы.

—    Так! ты прауду, Тадоська, кажаш, шчырую прауду, галубка,— згодл!ва матаючы галавою, падтрымала Тадосю Хлорыха.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72