Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

—    Дык я ж кажу,— ахватней пацягнула сваю гутарку Тадося,— я некальш раз ужо наб!валася к Ваську з гэтым! думкам!, але ён i слухаць не хацеу. «Рана яшчэ, мащ, паспею яшчэ, родная»,— тольш i чула ад яго. Не ведаю, щ не хацеу ён, щ мо пужауся чагось — хто яго ведае. Грошы, прызнацца, у нас пад рукам! заусёды ёсць; якое хоцьш вяселле можна справiць... Пазней — раней — мне усё роуна, абы здаровай дачакацца гэтага. Ой, мой ты Хлорык, мая Юстынка, вы не можаце сабе уявщь, як я зарадавалася, калi тольш пачула згоду,— Васшёву згоду на жанщьбу; быццам мне хтось акно адчышУ у новы нязнаны i няведамы мне свет — я уся так i абмерла ад радасщ. Балазе ён згодзен. Ды... чаго ж чакаць? Дакуль чакаць? У любы дзень заходзь да нас, захващм з сабою кварту гарэлш i проста да Прыдатных.

Адчуваючы гэта так выразна, як добрае люстэрка адбiпае твар таго, хто У яго глядзщца, Вааль, аднак, пакарыуся хаценню, падмалёванаму угаворамi мацеры, i раптам, рашуча казау:

        Дык, ну, дзядзька Хлор, так i быць. Пойдзем у ауторак да Прыдатных.

—    Няужо ты не кпйн? — захацеу яшчэ раз упэуна Хлор.

—    Калi кажу, то не кплю,— так сур'ёзна i цвёрда заверыУ Вааль, што Хлор ужо болей не хацеу i гаварыць аб гэтым.

За гутаркай яны i не прыкмецШ, як падкрауся змрок i у хаце начало цямнець.

Выпадкам кшуУшы Узрок у акно, Хлор ажно жахнууся i голасна праказау:

—    Вось загаварылюя, дык загаварылюя. Гэта ж ужо вечар на вул1цы, з!рнеце, адно.

Усе паглядзел1 у акно.

Хлор падняуся з лауш, пастаяУ з хвалшку, потым абярнуУся да жонк1:

—    Хадзем, нябога, да гасподы, а то там дзецi прачакаюцца.

Яны павярнул1 к дзвярам i скора схавалiся за iMi.

Вас1ль прайшоу за дзядзькам! на двор, развiтауся з iMi на ганку, пажадау усяго лепшага i вярнуyся у хату.

—    А ведаеце, мащ, што? — загамату Вааль да мацеры.— А я таю не на жарты надумау папробаваць пасватацца да Мжалагаш... Але...

Лап. и. няуверана паюваУ галавою:

—    Няведама щ выйдзе што, щ не. Щ захочуць яны за мяне выдаць Зосю?

—    Ой, ой, яю ты дзiуны! — не даючы сыну скончыць, пераб!ла яго Тадося.— I што ты ушалопау сабе?

Прыдатны не аддасць за ця-а-бе-э дачкi? Щ ж не пара? Альбо каго лепшага яны нойдуць? Хай яшчэ падзякуюць богу, што мы цябе згодны жан1ць з ёю. Ой, сынку, клапащцца аб гэтым няма чаго. А кал! што j закапырсщцца — плюнь i Усё: у мястэчку дзяУчат давол1, любая пойдзе — адно зажшся.

—    О, не, не у гэтым справа! Тут рэч не У жанщьбе, а У 3oci. Кал1 жашцца — то тольш з Зосяй.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72