Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

    Э, ды пакшь, пакшь ты. А Луцэя Сымонава чымсь вадмць? А Гануля Пранукова? ДзяУчаты, пане мой, што твая вярэя: здаровыя, гладшя, работы — адно палюбавацца. Ды i бацькi ix усе са знатнага роду: гэта ж яшчэ ix дзяды былi войтам!.

Вааль на гэта шчога не адказау: яму зуам не думалася аб кoго-небудзь iншым, акром 3oci: хоць бы яна была не толью што дачка Прыдатных, а панская служка, i то б ён Hi на нжога не памяняу яе: тут асабовы падыход.

Эх, эх, ну што ты, мащ, гаворыш. Табе няведамы мае думш i пачуццё. Табою шруюць твае рашчоты»,— думаУ ён, тупаючы па хаце ды пазiраючы y акно.

—   Чуй, мащ,— спышушыся пры печы, вымавiу,— я рашыу на тым, што яшчэ гадоу са тры не буду жашцца, кал! тольш Мжалашка не згодз1цца выйсщ за мяне.

Тадосю гэта азадачыла, i яна перш намерылася шануцца на Угаворы сына, але, убачыушы, а яшм настроем i з якою цвёрдасцю той праказау свае рашэнне, згадзiлася лепей змаучаць, чымсь уздымаць гутарку. Прауда, ёй TpomKi неяк прыкра стала, што сын упорна задумау пастанавiь на ceaiM, што, па яе меркаванню, ён многа абмыляецца, думаючы так, але, добра ведаючы, што не У алах пахiлiць яго у свой бок, тольк! недавольна кiунула галавою...

—    Можа, вячэраць думает, сынку? Я дастану табе чаго-небудзь? — запытала Вааля.

—    А таш i дайце чаго, а то захацелася еащ.. спаць-то яшчэ не думаю,— адказау Васшь.

—    Думает icni куды?

—    Але.

—    А куды ж пойдзеш?

—    Ды вось, на вулiцу выйду; прайду да рынку i вярнуся. Заутра ж свята — можна i больш паспаць... — Ды чаго, пакшь.

Але Вааль мацеры i у гэтым не паслухау: кончыушы вячэру, ён барджэй вылез з-за стала, апрануу чысцейшую жакетку, узлу" у рут траснднку i, пасвiстваючы, выйшау на вулiцу.

Пагода стаяла добрая; была нерухомая, зачарованая цш; быццам бы хтось загаварыУ усё: Hi зыку, Hi голасу было не чуваць. Тольш булькаценне невялхчкай рэчга у каменнях у заломе яе з горш даноалася да Ваалёвых вушэй.

ПрастаяУшы хвипн пяць, Вааль азiрнууся па вулiцы i украдкаю, на насках, падышоу к акну, падняУся на прызбу i шнуу узрокам у хату: кшуу i хутчэй жа адхашуся; потым зноу паглядзеу, ужо смялей. Усе опалк сам Школа Прыдатны ляжаУ на шырошм тапчане, прыстауленым да вузенькага палка; на ложку спала яго жонка, Марта, з меншаю дачкою, Тэкляю. 3oci не вгдаць было на другiм ложку, яш стану заланым посщлкаю, як i днём, Hi на палку, ля печы. «Яна, напэУна, сшць у сенцах»,— м1гнула у Ваалёвай галаве дагадл1вая думка, i шбы нейю голас падшапнуу яму на вуха: «Падыдз1 щхутка к акенцу у сеняй сцяне, запалх сяртчку i палюбуйся Зосяю».


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72