Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

Якраз у гэты момант у друпм, супрацьлеглым кан-цы вул1цы, ля царквы, куды намерыуся прайсщ, пачулася траскатня брашчотш вартавога. Рэзшя, зычныя гут грамацелi па ycix Сшцах, уцякаючы у поле i адзываючыся дзесыц ля лесу.

Вааль мiжвольна спышуся i пiльна прыслухауся да траскатш, мо з паугадзшы стаючы на адным мес-цы, то уз!раючыся усцяж вулщы, то аглядаючыся назад. «Не лайду далей»,— вырашыу ён, завярнуУ назад i дробным! спешным! крокамi, падганяны надышоу-шым сумам, пайшоУ дахаты.

Лёскат варты не перасщхау зрывацца з брашчоткi i рэзвым зыкам гнауся за iM услед.

— Ажно апрацДвела. Вось разляпаУся, дуршла,— вылаяуся Вааль.

Скора, аднак, ён спусщуся з горш i апынууся ля свае хаты; пащхеньку, з нейкаю асобнаю асцярогаю адаткнуу запёртыя вешнщы, прачьшту ix, увайшоу у двор ды зноу ix акуратненька прыткнуу i схавауся У сенях.

Назавтра Васигь прачнууся а дзевятай гадзше ра-нщы, яшчэ да прыгону кароУ з поля. Ен хутка усхатУся з ложка, памыуся, апрануУся i тольш распара-дз1уся, каб мащ аддала 1гнатаваму Юзшу каня, як выйшау з хаты.

Вааль быу багамольным хлопцам i ншоднага свята, тводнае нядзелi не прапускау, каб не наведаць у цэркау. У цэркв1 ж ён лю&у стаяць ад пачатку да канца службы, i кожны чалавек, хто тольш кал1 Hi за-ходз1у у цэркву, заусёды мог убачыць там Вааля Бе-para, яш стаяу ля правага кл1раса, прычэсаны, прылЬ заны, i шчыра жагнауся на кожнае слова папа i дзя-кана, а затым голасна падводзiу дзяку. Увайшоушы ж у цэркау i становячыся на свадм месцы, ён масщта i далакатна тры разы швау галавою на тры баш, зп-наючыся ажно да пояса i аддаючы гэтым yciM, хто б н! быУ у цэркв!, свае прыв1танне.

СшцоУсш поп, бацька iгнат, чалавек скнарны, па-борны i злы, ненавщзеушы местачковую моладзь за яе нявер'е i басяцтва, за нядбанне да царквы, да Вааля меу асобую, нейкую цёплую i жывую прышльнасць 1 кожны раз, пасля абедт, каш Вааль падыходзiу к яму цалаваць руку i крыж, пагладжвау яго па галаве i давау проскварку, ужо зараней прыпасеную для яго. Вааль не тольш быу гэтаму рад, а нават гардавау i хванабэрыуся «бацюшкавай» ласкаю. Ваалёва мац! вельм! ганарылася папоускаю увагаю да сына. «Дык ведаеш, мая Парулька, дык ведаеш, мая Аугенька,— пераймала яна суседак,— дык сёння ж, мае мшыя, бацюшка спышу майго Вааля ды кажа яму: «Хай бы ты жашуся ужо, Бераг; хаця б пагуляу у цябе на вяселлх».

А у той самы час, кал1 Зося выйшла на рынак i зра-б!ла першы абход вакол крам, а Васшь, стоячы ля клЬ раса, падпявау дзяку, Рыгор нашравауся па вулщы Сшцоу к сваей хаце. Плаусш карчмар Шэя па просьбе Рыгора уехаУ у Сшцы цинком; ён злез з воза i, тры-маючы каня за лейцы, iiuoy побач падводы i пераш-дауся словам-друпм з Рыгорам, яш сядзеу на аглабше драбш i тльна аз!рау кожную рэч, якая пападалася яму на вочы.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72