Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

I вось, кал! тольш Рыгор увайшоу у станцыю, як Шэя раптоуна, убачыушы яго, кшууся насустрач i перагарадзiу дарогу.

—   Пан Нязвычны, як се маш!

—    Ах, гэта ж Шэя! — узрадавауся знакомаму чалавеку Рыгор.— Яшм спосабам ты ачууся тут? — едзеш куды, щ што?

—    Ды няхай яно залядзеецца, няхай; гэта ж я узяу ды у пятнщу прыехау сюды па адным штэрасу i запазшуся; вось i вымушаны быу заначаваць. Чорт ведае што! А сягоння, думаю, выбегу на станцыю, праканаюся, щ не здарыцца часам у падарожныя хто...

—    Ай, ай, як добра, што ягомасць якраз nanay пад тахту, а то змурзау бы зуciм i сёння дзень.

Следам ён пагладзiу сваю доугую ciвую бараду:

—   Сусед Нязвычны, а, сусед Нязвычны, а скуль маеце прыязджаць?

Рыгор, якому хацелася барджэй ехаць дамоу, якога рымсщла хутчэй папасщ у Сищы, убачыцца з мацерай i са знаёмым1, перш памкнууся перабщь Шэю на слове i прымусщь яго нечакана пускацца У дарогу, а потым слышься, весела ухмыльнууся i адказау голасам:

—    3 Pbiri еду, сусед Шэя! Еду дахаты, ды вось i слышься: трэба паспяшаць.

—    Ну, едзем, едзем, Шэя! — панукнуу гаманлiвага Рыгорa.

—    Вось, вось, я ураз збегаю за канем; бач, мае падводы тут яшчэ няма. Я у Хацкеля, у Падлужжы, начавау.

—    Дык яшчэ доУга прамарудзнп? Э-эй-э! Шэя, Шэя!

—    Не, не, адна хвшша! — затрапятау рукам1 Шэя i выбег.

—    Тольш ж хутчэй, тольш ж хутчэй,— падагнау" яго Рыгор, рагочучы з рухавага вазшцы.

Калi Шэя схаваУся за дзвярыма, Рыгор узяу свае клуши, падышоу к лауцы i прысеу; потым дастау згорненую у чатыры столш газету,  i пачау бегаць вачыма па усёй яе шырызне.

Нягледзячы на тое, што Рыгор не спау амаль усю ноч, а тольш прыдрэмл!вау злёгку, ён чуу сябе бадзёра i cayciм нясонна.

—   Я Ужо гатоу, сусед Нязвычны! — далшатна i услужна npaMoeiy Шэя, шустра выбегшы на платформу i тузнуушы Рыгора за рукау жакеткь

— Дужа хутка, няма чаго казаць,— пасмяяуся з яго Рыгор.

О-о-о! У мяне заусёды скора! — не зразумеушы кшнау, адказау Шэя.— Я хоць i стары, а жвавасщ ды рухавасщ маю досыць, з любым маладым магу справiцца,— хвалько дабавДУ ён i лкуцва ухмыльнууся.

Хоць ты i лёгшм атэстуешся, а нам трэба яшчэ лягчэй ехаць,— смехам праказау Рыгор i пабег на станцыю, пакшуупш Шэю аднаго; а покуль той са

сваёю рухавасцю Увайшоу у станцыю, Рыгор паспеУ ужо захапщь свой куфзрак, выбегчы з iM на вулщу i схаваць яго на возе у саломе.

—    Ай, ай, няхай бы, сусед, мне дау, я б сам усё гэта 3pa6iy, навошта суседу мардавацца,— выбачауся Шэя Рыгору, бачачы, як той гаспадарыць у яго возе.

—    Шчога, шчога, я хоць не швыдка ды хутка,— зноу падпусщу шпшьку Рыгор.

—    Не, бач, нашто ж суседу, кал1 я сам. Ну дык прош сядаць,— звярнууся Шэя к Рыгору.

Рыгор спрытна ускочыУ на воз, nanpaeiy пад сядзеннем салому, прыгарнуушы яе i заслаушы нейкаю старою, забруджанаю дзяругаю, аз!рнуУся на станцыю i праказау:


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72