Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

Рыгор не спускау вачэй з вакольных ту. Яму на станцыю Лщк, уперад таму гадоу некальш, траплялася ездзщь вельм1 часта, па тры, па чатыры разы у тыдзень, i усе гэтыя месцы паабапал Лщкага тракта был! яму досыць знаёмы i памятны. Трэба было кшуць першым узрокам вакол сябе, як тоненьк! туман, зацягнуушы памяць, раптам распыл^ся, зшк i усе дэталi знаёмага i бл1зкага вобраза мхгам бл1снулЬуваскросл1 перад яго вачыма: лясш, cipaMiBbM грушю ды яблынш, ядлоуцавыя кусщю па межах, старыя замшалыя платы.

Пасля двух год разлуш знаёмыя мясцшы паказаль ся яму ташм1 бл1зшм1, што ён 3yciM не прыкмячаУ тае мяжы, якая двухгадовай прагалшай ляжала у яго жыцщ.

Там, у глыбш1 яго нутра забурлЬга к!пучая хваля любовш i нейкага неаказнага натхнення... Верылася i у той час не верылася, што ён жыве, чуе i бачыць усё, яго апяразваючае, што то не сон, не мары, а яу, сапраУдная, жывая, што можна абмацаць рукамш i праканацца.

«Дз1уная рэч — гэта людское жыццё! — пачалi вiца у яго галаве рэзвыя зайчыш раздумення. — Пасля разлуш, доугай, вымушанай разлуш, так прыятна, так радасна i3Hoy сустрэцца, i3Hoy злiцца з адноуленымi перад табою вобразамi. Быццам бы перш жыу, потым щбы анямеу, адранцвеУ, затым i3Hoy акрыяу, схамянууся, шырока расплюшчыу вочы, паглядзеу i убачыу: ты тут — там, у друпм месцы, шдзе не быу, ты... Тое, што яшчэ учора было новым, змятушы старое пазаучарашняе, сёння Ужо зноу старое i патрабуе перабудовы ды падбудоуваецца само, сшаю i воляю моцнага непарушнага закону, яш у сва1м поступе усё перабудоувае з горшага на лепшае, з лепшага яшчэ на ляпейшае, з разумнага на разумнейшае, з дробнага-нядобрага на нявыказана добрае. I мне,— зварочвауся Рыгор да сябе: — i мне беднаму, цёмнаму паумужыку, а ужо напаурабочаму, сыну убогага, нячэмнага мястэчка iшоу, мне, незайздроснаму, не хщваму, напраназаватаму — здаецца, што з часам свет гэты будзе так миг, так люб кожнаму чалавеку, кожнаму стварэнню, што нiколi жывое нават i не падумае, каб гэта маракаваць на жыццёвыя нелады i цягчыцца надавам экыцця. Згше енк, высахнуць слёзы, перастане стогн; радасць запануе, расютым отсветам забл!шчаць вочы, шауковаю травою, беларуцянаю, расквиуць надзе!, ажыццявяцца шляхам упартага пераможнага змагання за сацыяльнае вызваленне, за зшшчэнне цяжкага класавага у щеку... А ? Патрэбен напдек, упор, намаганне, патрэбны ахвяры. Вось гэтага i баяцца тыя, хто крохщ вераю, ломкi духам; замест таго, каб icui i вясщ за сабой друйх — яны, трусы, малаверы, драбнадушцы — чакаюць. Цi ж вас забграе сумненне у" тым, што творчы iMnar працоуных гушчау зруйнуе на сваiм шляху усе перашкоды i звядзе на зямлю панства сацыяльнае роунасщ? Прыслухайцеся: сапе вецер жыв1льнай сiлы, разганяе полах цёмных хмар. Хто спау — драчынаецца i хто маучау" — пачынае гаварыць; хто цярпеу — пратэстуе, хто паддавауся — змагаецца, necHi жалю змяняюцца. Якраз, шбы на вясне, калi прыгрэе цёплае сонца, растопщь гурбы снегу, зазелянщь жоутыя паплавы, убярэ хмурныя лясы... Наперад, да боек!.. Дык спявайце ж песш паустання, векавыя рабы, мшьённыя гушчы працоуных... Спявайце!..


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72