Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

«Няужо я сумею дачакацца таго, што Зося, нарэшце, кше гэтага галяка?» — падумау ён ды зноу паглядзеу на 3ociн твар.

У яго нутру забурлила прагнае хаценне, але хмурная мiнa 3oci атручвала яго сэрца, i ён моцна злавау.

—    Ну, будзь здароу, Васшь!— налiушы кишлак гарэлк1 i падняушы яго высока у руцэ, паабяцау к Baciлю Мiшола.

—    Дзякую; пще на здароуе! — шчыра адказау Ваiаль, не адщмаючы вачэй ад 3oci.

Мшола спрытна перакшуу юлпдак у шырока адчынены рот, налгу яго зноу i, падаючы Ваалю, праказау:

—    Ш, нябожа! Дачакацца б таго, каб мне у цябе на вяселлi выпщь...

—    Дзякую, дзядзьку! — адказау Вааль i вышу.

—    Мо i ты, Зоська, паспытаеш? — абярнууся да дачи Школа.

—    Ды не, я не хачу; адкаснщеся вы! —сярдзгга адказала Зося.

—    Та чаго ты усё капрызинся? Чаго табе не стае у нас? — сур'ёзна прагукала Марта.

— Гэта, яна, мамачка, сёння nicv з пошты атрымала i мумбыць аб ш так заклапащлася! — рагочучы, весела пралепятала Тэкля.

Зося гнеуна паглядзела на сястрыцу.

Настрой ycix разам перайначыуся: Мшола з Мартаю здзiулена пераглянулiся памiж сабою, потым ашнулi узрокам дачку, якая раптоуна уся так i загарэлася ад ускiпеушай злосцх на Тэклю... Васiль ажно змяyшуся на твары, якi адбiвау сабою трывогу i вялiкую, горкую крыyду.

—    Ну, а калi i атрымала, дык што? — з нядобраю ухмылкаю адказала Зося.

— Шчога, бач. Толыц, скажы хаця ад каго? — xiтра пащкавiлася.

—   Та бярэце хаця закусвайце,— упрашвала Марта.

Але Васшю i яда не лезла У горла.

Затое ceaix прасщь не трэба было: яны уплятал1 пастауленае на стале i хутка апаражнiлi абедзве талеркь

Марта паспяшыла папоунщь закуску смятанаю з блiцамi.

—   Вось, закусще яшчэ! — папрасiла яна.

Але, апроч 3oci, Hi таго, Hi другога ужо HixTo i не паспытау.

Вылезшы з-за стала, Ваиль падзякавау за выказаную яму гасцшнасць i пацалавауся з гаспадарамi дома.

—    Ужо бадай што к поуначы блiзка,— праказау ён з намёкам на патрэбу пайсщ з хаты.

—    А ты, нябось, ведзьмы баяуся,— пасмяялася Марта.

—    Не тое, што ведзьмы баюся, тольш... запозна...

—    Ды шчога, паспееш яшчэ,— разуважыу Мшола: — можна яшчэ з гадзшу якую пасядзець.

—    Ой, што вы!

Васшь павярнуз? да дзвярэй. Зося пайшла правеснi.

—   Не забывай нас, Василька!— паслал1 услед яму f адзш голас М1кола з Мартаю.

—    Ды не, не; чаго ж.

У сенцах Васiль спыюуся i нясмела запытау:

—   Зося, га Зося, а можа мы выйдзем крыху на вулщу?

Зося шчога не адказала.

—    Выйдзем, га?— перапытау Вааль.

—    Нешта няма ахвоты,— спаць хочацца,— схлуcina Зося.

—    Спаць? спаць!.. ня^жо ты не вытрымаеш i гадзшк! лiшняе? — папракнуу Вас1ль.

—    Няyжо ты не верыш!

—   Вядома, што не веру, бо ты узнарок са мною Hi гуляць, Hi гаварыць не хочаш.— Ты думаеш, я шчога не ведаю! Я Усё ведаю: вось i cemii — атрымала лiст ад Рыгора, дык на мяне i не дз1впнся. Але, ня-ай!— поуным абурэння голасам дабавiу ён.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72