Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

—    Ну, а кал: так... а калi атрымала дня ад Рыгора, то што мне за гэта будзе?— задзiрна адказала Зося.

—    Ды шчога, што ж я пры гэтым голые!,— змякчэу Васiль i ласкава паглядзеу на Зосю.— Дык можа мне зусiм не хадзщь да вас, Зося?

—    Я не ведаю. Шчога я не ведаю. Дзела тваё.

—    Скажы мне, га?

—    Што табе сказаць?

—    Няyжо ты мяне шзвання не цэшш?

Гадаючы над гэтым, ён прастаяу моучк1 яшчэ некалькi хвiлiн, потым, бачачы, што яму шчога ад 3oci не дачакацца, выйшау з сянец.

—    Та бывай здарова!— вымаувiу Васьяь, думаючы гэтым тронуць Зосю.

—    Бывай здаро?!— суха адказала яна.

Вашлю стала млосна, i, поуны гнеунай гордасщ, ён ад сек:

—    Дабранач, калi так!— i пайшоу.

Зося зачышла дзверы, заперла ix на закрутку i вярнулася у хату.

Бацьк! i Тэкля ужо был! у пасцелi, але яшчэ на стале свiрэла уверчаная у самую машынку лямпа.

Зося падышла да стала, выкрущла у лямпе агонь, прысела на Делоне i, дастаугны Рыгорау лют, разгарнула яго, нашла i прачытала у iм тое месца, дзе Рыгор nicay што к чэрвеню прыедзе дадому; потым зноу дасщпненька захавала яго за пазуху. Пасля затушыла лямпу, а сама падышла к акну, прыадчышла яго i пачала цешыцца ноччу.

На вулщы было вдха: гуляушыя дзяyчаты раэышлicя. Стаяла цёплая, ясная i щхая ноч: не чуваць было жаднага шуму, тякага стуку, нi нават сабачага брэху. Усё — мэрам зачараванае нейкаю таемнаю ciлаю, нерухома, бязмоуна, нiбы мёртвае — прытагушыуся, маучала. Ад хат i дзярэ? з левага боку цягнулкя цераз вул1цу рагатыя, вострыя i тупыя, доуггя i кароткiя, страшныя i смешныя цеш; пахла свежею зеленню, адправаючаю зямлёй i расквiтшым бэзам.

«Так, дык значыць ён прыедзе! Прыедзе, значыць, у чэрвеш Рыгор,— iгралi у Зосшай галаве рэзвыя думki: — а кал! той чэрвень? Здаецца, ужо незадоуга... Чакай а дно: я вырахую: тыдзень i тры... не... тыдзень х два... да што я! У мшулы чацвер было дваццатае, а сёння нядзеля; значыць: ад дваццатага яшчэ дзесяць дзён, а ужо тры дш мшула... Так, так — ужо за тыдзень... Ах, Рыгору мой даражэнью. Як я цябе чакаю, як я лрагну з табою убачыцца!»

Зося абедзвюма рукамi хатлася за грудз1, быццам стараючыся стрымаць у ix забурл!ушае прагнае чуццё. Па яе чыстаму i ружоваму твару прабегла вострае хаценне; празрыстыя вочы яе зацягнула тонкаю смуглаю плевачкаю лёгкае слязлiвае. Зося салодка, утомна пацягнулася yciм целам, здаровым i маладым, поуным кшучага жыцця, i на момант друи мэрам замерла. Потым, крыху спуешушы, разам ачнулася, шырока раскрыла вочы i акшула развiтальным узрокам усё, што ляжала перад яе вачыма, ды адышла ад акна. «А трэба такi лажыцца спаць»,— рашыла яна, раздзеушы верхнюю вопратку да апошняе сарочкi i лягла у ложак.

Палоса ерэбнага святла расцягнулася ад акна да парога.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72