Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

Васiль нездаволена ювау галавою. Ацяты клопатам, ён непрыкметна для сябе дайшоу у канец вулщы i тольщ пачау спускацца з узгорка, ад якога мо за пауганоу — не болей стаяла яро хата, яшчэ зус!м новая, ашаляваная дошкамi убраная для акон, у шчытку i на капяжы пекнаю рэзьбаю i акрытая жоyтаю смалютаю гонтаю,— як раптам, 3yciм несиадзявана, спаткнууся з Янкам Грыбам.

—    А як маешся, Baciль? — жартоуна агукнуу ён Вашля,— адкуль так позна клыпаеш?

Ваедль ухмыльнууся i мякка адказау:

—    Адтуль, куды ты вдзеш...

—    Не можа быць.

—    Я табе кажу.

Абодва весела рассмяялкя.

—    У 3oci быу? — падказау Янка.

—    TaKi i угадау,— прызнауся Василь.

—    Вось щ не лады тамя-сякая ты прабавау рабiць? — паджартавау зноу Янка.

—    Ты не смейся; так i думау, тольга... заусяголау яны,— махну унты нядбайна рукою, адказау Вааль.

—    А чаму?

—    А таму... гэта зараза, Зоська, бач, так уляпалася У Рыгора, што am рады; вунь л юты ад яго мае, ды што... Бацьщ ведаеш,— та яшчэ можна зладзщь з imi, а яна — губу хмылщь...

—   А знаеш?  Ну?

—   Дуршца яшчэ: не разбiрае шчога. А вось няхай тольш крыху пацешыцца тым голжам, тады eyciм пераiначылi,а Павер,— няйначай к табе вернецца,— пачакай адно... А тым часам, ты падкочвай усё бл1жай к яе бацькам, падгаварвай ix i... справа сама прыйдзе да жаданага канца... Вось успомшш мае словы... Не тужы тольш, не жалуйся.

Васино таварышавы словы так спадабалюя, што раптам развесялиа яго, разагнал! усе чорныя думю.

—    Ды я мала зусгм i клапачуся,— цвёрда i рашуча адказау ён Янку i прытупнуу нагою.

—    А так i трэба, непрыменна так,— пахвалау Янка, палопаУшы злёгку Васiля па плячы.— Ну, бывай, пара дахаты, вiнее...

—    Та пастой яшчэ крыху,— nanpaciy Вааль, пераняушы Янкаву руку i пащскаючы яе.

—    Не, не магу. Дабранач! — развiтауся Янка i хутка схавауся за вуглом Щшкавай хаты, якая шмат вышрала тыльнаю сцяною на вулiцу, дзе пачынауся уклон.

Васшь паглядзеу услед таварышу, пастаяу крыху i пачау спускацца к рэчцы, цераз якую была паложана кладка якраз супроць вешнщ у яго двары.

Kani Вааль падышоу к вешшцам, насустрач яму выбег яго любiмы сабака Нщ. Весела i прыветна матаючы хвастом i галавою, радасна скавычучы, сабака пачау церцюя каля Басаевых ног, нюхаць яго i лашчыцца. Вас1ль некальк! разоу пагладзiу яго па галаве, пахвал1у за тое, што ён не сшць ноччу, а старанна i пхльна сцеражэ хаты, потым, увайшоушы У сенцы, адламау ад бохана кавал хлеба i пачаставау. Сабака Удзячна завишу хвастом, хващу у зубы хлеб i адбегся к плоту.

Вашль зачышу сенцы, запер ix на закрутку, раздзеуся упоцемку i улёгся спаць.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72