Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

Лажучыся, Зося зуам не хацела спаць i мо цэлую гадзшу варочалася на пасцелк ёй перш раб1лася горача, утомна i млосна, i яна здымала з сябе дыван, расшпьльвала на усе ryeiKi сарочку i адгортала голае цела, белае, як крэйда, i чыстае, як тая ж крэйда. У галаве снавал! цёмныя, нез'яснёныя думи, у вачах лунал1 мары. Калi знятая апранаха не злегчвала душнаты i утомы, яна падымалаея з пасцел!, падыходзьла к акну, прачыняла яго крыху i чакала, пакуль халадок не пройдзе целам.

Знадворку цягнула свежым, лётом i апойным паветрам. 3oci рабiлася легка i прыемна...

Зося ужо на золку адышла anouiHi раз ад акна i лягла з намерам, каб заснуць. Правда, сон ужо яе шльнавау, i тольш яна сщшылася, як разам апутау яе сваь Mi моцным, алойным! кайданамi. Зося смачна заснула i нават не агледзелася, як шпарка прамчалася ноч.

I вось, калi мащ назаутра ранщою стала яе будзщь, 3oci так не хацелася yставаць, так цяжка было расставацца з пасцеллю, што, здавалася ёй, яна б нямаведама што дала б за лiшню хвiлiнку, за адзш квадранец, каб яе пусцi паспаць. Але трэба было прачынацца i уставаць. Зося, пазяхнуyшы разоу пяць, салодка пацягнулася, потым швыдка саскочыла з пасцелi., памылася, адзелася i пачала збiрацца у поле.

Хоць было яшчэ yciм рана, але Мiколы ужо не было дома: ён раскатурхауся з досвiтку i задауна да усходу сонца адправiуся у Мастш карчаваць пасеку, каб паспець к восет прырыхтаваць яе пад жыта. 3oci самой прыйшлося збегаць на прыгумень па каня, прывясц! яго на двор, запрагчы, прытатовщца i ехаць. Усё гэта ёй было знаёма i зуом няцяжка: старанна i спешна яна справится з yciм i адправ1лася У поле.

Дарога, кудэю 3oci трэба было ехаць, выходзша якраз з тае самае СДвулшскае вулщы, на якой яна жыла i на каторай, ганоу на дзесяць ад хаты Прыдатных, туды пад поле, за горкай, стаяла Ваалёва хата. 3oci не раз i не два ужо траплялася праязджаць гэтай дарогай, i кожны раз, кал! б яна нi ехала, як на прымху, яна спатыкалася з Васишм, каторы або стаяу ля ceaix вешщц, або глядзеу у акно i кожны раз — няйначай уздымау першы гутарку i вымушау Зосю адказваць на яго запытанш.

Зося чакала, што i на гэты раз ёй не абысщся без стрэчы з Ваалём, якi — напэуна падшльнуе яе, спынiць ! пачне вязацца у вочы з запытанням! i надаедлiвымi жартам!. А к гэтаму якраз учора так шякавата выйшла, што пасля гэтага не толькKi гаварыць, a i убачыцца неяк сорамна.

I Зося, пад'ехаушы да цiшкавай хаты, дзе пачынауся уклон, злезла з воза i павяла каня eyiм у друп бок, на вулачку, якая перасякала гароды мяшчан i служыла пагонам.

Гэта вулачка таксама выводз1ла на палеткавы гасцiнец, як i тая дарожка, што пнла мiж Басаеву хату, толью ганоу са двое трэба было зрабщь лiшнi. Зося згадзiлася на апошняе, абы тольш не наткнуцца сёння на Васiля.

Звёушы каня з ropki, пагнала трухам.

Жыццё Ужо усюды кi!пела: на гародах бабы садзi i палiвалi расаду, некаторыя ужо варочалюя з поля i няслi мяшкi, паунюсенька найтыя травою. 3 выгану даноауся рэзвы зык пастуховай трубы i чууся дзесь на гуменнях адчаянны брэх сабак.

Пагода выдалася цёплаю i сонечнаю: чыстае i, здавалася, невысокае неба, як дарап блаштны дыван, абвасала над радаснаю красуючаю зямлёю. Ранняе чырвонае сонца моцна грэла, папiваючы праменнем выпаушую ноччу серабрыстую крышталёвую расу.

Зося, хоць i несщхана падганяла каня, ехала няшпарка, i патрабавалася каля гадзiны часу, пакуль яна прыехала на месца ворыва, у Лагоры.

Прыехаушы ж к сваей палосе, яна нейщ час пастаяла ды палюбавалася вакольнымх вобразамi, перанеслася думкамi да Рыгора i, успомшушы пра лiст, усунула плуг у зямлю.

Каняка была цдхая, смiрная i к пахаце прывычная: хоць малому дзщящ дай, дык i тое справщца з ёю. Вось i Зося так люб!ла сваю рахманую Гнедку, што наурад пд магла б кaлi прывыкнуць да другой, каб гэта хто адняу яе.

— Но-о-о! Но-нно! — час ад часу выкрыквала Зося, павольна праводзячы роуную шырокую баразну.

Але яна выкрыквала не затым, каб хто, пачуушы гэта, думау, што Гнедка ленаваусяi. Не i не! 3oci проста не хацелася быць нямой, маучлiвай.

Гнедка няспынна клыпау мерным, цвёрдым кронам, як тое i патрэбна, а Зося весела i задаволена ступала свежаю пахкаю каляшкаю, адчуваючы у падошвах ног прыятны халадок i пакщаючы за сабою выразна слядк!.

Цягнула свяжыстым вятрыскам, як1 злёгку абдавау яе шчош i трапау распушчаныя косы, павылаз!Ушыя з-пад новай чысценькай хусцiнкi i расшданыя на плячах.

Правёушы некалькi баразён, Зося спынялася, прысядала на мяжу i, прысеушы, глядзела то на сонца, то на цень, якую змярала, каб вытпчыць, якая пара i колькi удалося узараць.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72