Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

3 поля дамоу Зося таксама праехала абходнаю пагоннаю сценкаю, каб абмшуць Ваолёву хату; але абмiнуць-то яна хату абмшула, толью ёй на гэты раз не Удалося абмшуць Ваоля. ПраУда, сама стрэча з Ы выпала зусiм асаблiвай, нават непахожай на стрэчу, ды Вааль, бадай, 3oci не прыкмещу, расхадзiушыся у лаянцы. Тым не меней Зося пасля гэтага адвярнулася ад яго яшчэ больш.

Зося яшчэ пры выездзе з пагону пачула нейк! крык, падобны на сварку, а, уехаушы у вулачку, ёй з першага Узроку кшулася у вочы цэлая грамада людзей: баб, мужыкоу i дзяцей, яКiя таушлкя ля студт, моцна гаманип, рагаталi i выгукваль Пад'ехаушы к грамадзе, Зося хутка спышлася i, злезшы з воза, пачала распытваць, у чым справа.

—    Вой, вой, галубачка ты мая! — ахвотна наведала ёй Вася, спагадлiвая i чэсная бабулька, якая за усе свае шэсцьдзесят гадоу жыцця школ!

—    Каб ты ведала, Зосечка, каб ты ведала, котка мая. што тут дзеецца, што тут чаупецца! Аяй, аяй, якi грэх цяпер у свеце трымаецца, якi...

—    Дык што ж тут, што? — з вострай щкавасцю перабала Зося.

—    Ого што, ого! Гэта ж, каб ведала, галубка мая, вунь што выйшла: бач, Стэпа гэта, ну, Рыгора Нязвычнага мащ, нясла, ведаеш, бярэмейка галяйка з naceKi; а гэты, во, ведаеш, Вдаль Берагау, стрэушы яе ля студнi, спышу i давай лаяць: «Што ты, кажа, пакрала з мае naceкi галлё?» Тая бажыцца ды заклшацца: «Я, кажа, набрала у казённым лесе».

Але Бераг ёй не паверыу, адабрау галлё i яшчэ ciберна наштурхау старую кабету. Бедная Стэпа раскрычалася, расплакалася,— вось i збеглася цэлая чарада людзей.

Заехаушы дадому, Зося хутка Управiлася з канем: распрагла, нашила, завяла у хлеу i падкшула у яст. ахапак свежага дзяцельншу; сама ж увайшла у сенцы, пераапранулася У чысцейшую вопратку i барджэй кiнулася к ложку, каб крыху спачыць. Марта, убачыушы гэта, падбегла к дачцэ i з трывогаю пачала распытваць, што з ёю, чаму яна, шчога не кажучы паспяшыла У пасцель.

—    Ды шчога, шчога, не пужайцеся велыуц гэтак, я так сабе прылягла; сон пачау марыць — вось i задумала прыдрамнуць... На вячэру Узбудзще.

—    А я думала, што ты, Зосечка, мо занядужала?.. Спачынь, спачынь, я разбуджу цябе вячэраць,— спагадлiва праказала Марта, апрануушы дачку новым стракаценьшм дыванчыкам.

Зося сцiшылася i хутка прыдрамнула. У сенях быу пограб i ад гэтага было мнавата; мух таксама Hi адной, i спалася смачна i прыятна. Здавалася, яна праспала б цэлую пору, каб не трывожыу; тольщ яе скора раскатурхалi i пазвалi вячэраць. Не хацелася, страх як не хацелася 3oci падшмацца з ложка ды iсщi

У хату, але манд так нагальна прыкастлася, што яна не магла як адмовщца i муала паслухаць.

ПавячэраУшы, Мшола вылез з-за стала i скарэй жа хващУся за люльку. Марта пачала прыб1раць пасуду, а Зося кiнулася у акно.

—    Як, хаця, ты там, Зоська, справЬтся з ворывам? — цмокаючы люльку, запытау Школа.

—    Як, ш справится? — перапытала Зося.

—    Ды бач, цi скончыла, вд яшчэ асталося крыху?

—    А яшчэ, татка, крыху асталося,— не вылазячы з акна, адказала Зося.

—    Але ганоу з шасцёра загарала?

—    Э, болей. Ганоу з васьмёра.

—    О, ты сёнш малайчына... Апошняе скончыш на гэтым тыдт i У суботу, на дзяды, якраз можна будзе грэчку засеяць. Я думаю, яшчэ не будзе пазнавата.

—    Ды яшчэ зуам не пазнавата,— аказалася з мыцельнiцу Марта: — яшчэ i людз! тольш што прынялюя сеяць. Цяпер троица ранняя, зямля тольш што паспела адапрэцца.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72