Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

—    А як жа ж, дала вялш1 ахапак дзяцельншу,— скарамоуна адказала Зося i ветрам вылецела з хаты, не успеушы нават прычынщь дзвярэй.

—    Што яна за цшавасщ убачыла там, што памчалася, як кручаная,— здзiвалася Марта i падышла к акну.

Стаушы колшкамi на лаву, яна чуць не да паяснщы прасунулася у акно i некальш раз азДрнулася ва усе баш; потым спышлася вокам на маленькай грамадцы людзей, ятя стаял1 ля платоу Прахоравага агародчыка i тльна, уголас, размахваючы старанна pyKaMi, аб нечым гутарыль Шж iншымi1 кабетам1 Марта ясна адлiчыла Сымошху, Саламею Янкаву i Нязвычнага Стэпу, Рыгораву мацеру: яны трое стаял1 у самым асяродку грамадш i шльней ycix былi заняты гамонкаю. Марта бачьтла, як Зося настойна працiснулася у гурток i пачала лавiць кожнае слова Стэпы, якая скардз!лася жанкам на Беражучка за яго непамерную нагласць i хщвасць. Да Марты даходзШ то цэлыя словы, то кусочкi ix, i яна, зацшав1ушыся, пачала тльна прыслухвацца к гамонцы, паварочваючы галаву у той бок, скуль яна чулася.

— I ты нешта убачыла там цшавае,— паткнуу Мшола.

—   Чакай троха, дай адно прыслухацца лепш,— махнуушьт прасаджанаю назад рукою, уняла Марта мужа.

Але ёй доуга слухаць не давялося: гурток жанок неяк раптоуна ускалыхнууся i пачау раставаць, расходзячыся ва усе бак! вулщы. Зося адлучылася ад ycix i бягом павярнула да сваей хаты; яна паспела прыбегчы, калi Марта не завiхнулася яшчэ вылезщ з акна.

—    Што там трашлася такоускае? — запытала яна дачку.

—    Што? Нават i казаць брыдка; лiха ведае што. Вунь, гэты самы Вааль Бераг, ведаеце, угледзеyшы, што Стэпа нясе бярэмейка галяйка, спышу яе ля студHi, абламзау i давай спавядаць, лаяць ды, нават, штурхаць. «Гэта,— кажа,— няйначай, ты пакрала мае галле, швалдыга ты няшчасная», ды рзяу i адабрау дровы ад Стэпы; вось яна цяпер i скардзiлася жанкам.

—    А яно так i трэба,— злосна Уставе М1кола,— хай гэта голь не вучыцца абкрадаць чужых пасек ды абрываць лугоу, гародау i Hif.

Бацькавы словы 3oci не спадабал!ся, але яна шчога на ix не хацела адказваць, каб не уразщь бацьш, а спакойна i маучл!ва паднялася з месца, выйшла у сенцы i пачала збiрацца ка сну.

На дварэ ужо цямнела; сонца схавалася за лесам, хоць яшчэ апошшя праменнi яго пекна залацШ заходнi край неба i гэтым не давал! змроку акурат зацьмщь зямлю.

А мо дзеля таго яно i не хацела сходзщь з неба, што не Усе яшчэ альчане был1 гатовы да адпачынку i на вулщы чууся клапатл1вы гоман i крык. Але 3oci стала неяк не па сабе, нудна i утомна, пачау марыць сон, i яна сёння раней, як заусёды, рашыла не заседжвацца i ткуды не icui.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72