Бацькава воля


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72

Завещаны каня на прыгумень, Зося барджэй забегла у хату, каб перакуещь, вымерхаушыся за дзень; i вось, тольт яна перастушла парог, як раптоуна з хаты наустрэчу ёй кшулася яе малодшая сястрычка, тлявая замурзаная Тэкля, i, падаючы ёй лiст, пралепятала:

— Вось табе, Зоська, л1ст прынёс паштальен, яшчэ з самага ранку. Я хаваю яго, нават i маме не паказала.

Зося, нiчога не кажучы, спрытна выхапша лiст з рук сястрычш i, забыушыся нават пра яду, вярнулася назад у сенцы.

У сенцах яна скшула з сябе старую пашар паную свiтку, парудзелыя шкарбаны i зблеклую шалшоку, узяла на столжу газнiцу, якая заусёды стаяла у сенцах пад рукам! на усяш неспадзяваны выпадак, запалила яе i, прысеушы на услоне, далжатна i з нейкаю трывожлiвай асцярогаю абадрала з самога беражку руды, прымяты канверцж, дастала адтуль скрэмзаную гранату ным атрамаптам паперачку i пачала чытаць.

Прачытаушы гэта, Зося весела завярцела галавою, прыжмурыла вочы i учутю, не стрымаушыся, праказала: «Ах, як жа было б добра! Няужо я усяго гэтага не сню? Ой, прыйдз1 ты скарэй той чэрвень месяц».

Гук яе слоу данёсся у хату, дзе знаходзишся Тэкля. Дзяучынка, пачуушы Зосшы словы, падбегла да дзвярэй, ушчышла ix крыху i запытала:

—   Чаго хочаш, Зоська? Ты мяне клiчаш?

—   Шчога не хачу... I цябе не клшала,— вырачылася Зося на сястрычку, не адварочваючыся ад лнзта.

«...Так вось жа,— nicay пад канец Рыгор,— чакай мяне напэyна, Зоська, на чэрвень месяц — я прыеду.

А тым часам, бывай здарова i шчаслша. Жадаю табе усяго найлепшага тваiм жыцць Шчыра цябе виаю i цалую.— Твой Рыгор».

Дачытаушы да канца, Зося вярнулася зноу да пачатку, паглядзела на першыя словы, пачакала з хвШнку i прынялася пауторна чытаць, ужо выгаварваючы мнопя словы учутш. Чытаючы, яна запамятавала, што час быу позш, i жыццё на вулщы пачало глухнуць; пра яду яна таксама забылася. Гэты лiк ад Рыгора, якога Зося чакала ужо цэлы месяц, так зарадавау" яе, што, апроч л1ста, ёй, здавалася, больш шчога не трэба было на свеце...

Але Зося не паспела дасягнуць да канца свае рассуды, як чыйсьщ гоман на дварэ, якраз ля дзвярэй, nepa6iy яе. 3oci паказалася, што то няйначай як Ваciль з яе бацькам гамонщь. Не хочучы спаткацца з iMi у сенцах, яна хутчэй схашла са стала л1ст, згарнула яго  некалью. столак i схавала за пазухай, сама ж затушыла газнщу i ускочыла у хату.

—    Зоська, га, Зоська, вунь Васiль да цябе iдзе; пераадзенься хаця,— стрэла на парозе Зосю Тэкля.

—    А табе якое дзела! Яшчэ, бок, што. Не мела чаго раб1ць. Шышка вельмi вялжая Вашль,— недавольна адказала Зося i занырпалiла у мыцельнжу, каб чаго знайсщ перакусiць.

—    Тэкля, щ не аставШ мне чаго-небудзь з'есцi?— абярнулася яна да сястрыцы.

—    Пачакай крыху, паспееш, вымерхалася вельми вось увойдуць у хату мама i будзем разам вячэраць.

—    А дзе ж тая мама?

—    На дварэ, вунь, зараз увойдуць.

Не чакаючы, аднак, пакуль увойдзе у хату мащ, Зося напала у коушыку на кусочак сала, адламала яшнага блшца i усмак пачала аплятаць.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72