На перегiбе


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130

— Чаму б вам не пацікавіцца палітычным бокам Рыгоравага жыцця? — упікалі хлопцы.
— У іх на першым месцы суадносіны іншага характару. Мужчына, каханак...
— Моладасць сваё бярэ.
— Дык на гэта ёсць пэўная забяспека для кожнае дзяўчыны.
— Забяспека... Прыклад з Рыгорам — на далоні. Болька заўсёды выбягала наперад, рачавісцей супярэчыла і настойней накідалася ца хлаццоў. Таварышкі давяралі ёй свае думкі і падтрымоўвалі аднагалосна.
— Бачыце,— паехаў, а тут Зосі як хочаш. Так і ўсякі з вас; тутака як быццам бы мае шчырасць, а паедзе — дулю на мяду.
— А што, можа, за спадніцу ўзяўшыся, бегаць за вамі? Згаджацца на вашы капрызы і бацькоў вашых слухаць?
— Як гэта?
— А хоць бы так, як тое было з Зосяю. Хто ж вінават, што яна адказала Рыгору, ды яшчэ гэткім чынам? Папраўдзе судзячы, думаю, ніводная не абвінаваціць Рыгора.
Волька не згаджалася.
— Не абвінаваціць! Вашаму брату хочацца абяліць чалавека, хоць ён і не паддаецца гэтаму. Скажаце, што Зося вінавата? А ці не мог ён, хоць бы сам Рыгор, пераканаць яе паехаць за ім? Дык не: абы адчапіцца, а там — як сабе хоча. Куды ж ёй адной змагацца з гэткімі бацькамі, як Прыдатныя? I то яшчэ трэба падзівіцца, як яна перакорылася ім... Гэтага Рыгор не заўважае, нябось.
— Дзе яму заўважаць! V яго іншых думак поўна. Бадай што, і цяпер вось, калі мы тутака палошчам яго костачкі, ён там дэманструе з бастуючымі рабочымі.
— Так, многа іншых думак...— не згадзілася Волька.
— Вядома...
Пятрусь выказаў гэта тонам, пасля якога нельга было далей спыняцца на суадносінах між Рыгорам і Зосяю.
— Якаво б там сабе ні было...— перайшоў ён да свайго пачуцця,— а я, калі ўвайду, разбяруся з Рыгоравай чыннасцю ў Рызе, дык не ўрымшчуся тутака: цягне саматугам у горад. I думаю... сур'ёзна думаю... кінуць Сілцы.
— Куды — і табе...— умяшалася Гэля. А Волька выкарыстала:
— Вось-вось, а Гэля?
— Баіцца Зосінай гісторыі? — падхапіў Сёмка.— Калі так, то мае поўную мажлівасць ехаць разам з Петрусём.
— Пэўна, няхай дакажа сваю вернасць.
— А трэба будзе, дык і дакажу, чаму не.
— Мы можам даказаць; ці ёсць толькі гэтая вернасць у вас, хлопцаў,— не паддавалася Волька.
— Як у каго: у Васіля Берага напэўна болып, як у Рыгора,— паіранізаваў Семка.
Дзяўчаты прамаўчалі.
— Вось, мабыць, ужо ў суботу і вянок будзе? — запытаў Пятрусь.
— Так, у суботу.
— Бачыце: Рыгор там у катле змагання, а Зося тутака спраўляе вяселле...
— Няма чаго ўпікаць Зосю.
Вакол пісьма яшчэ доўга ў гэты вечар спрачаліся хлопцы і дзяўчаты, таварышы Рыгора; і, разыходзячыся дахаты, не маглі расстацца — гэтак яно іх уз'юшыла.
У гэты ж вечар, на разыходзе, Сёмка пайшоў праводзіць Вольку. Падышоўшы да яе хаты, яны прыселі на прызбе, і Сёмка ізноў разняў гутарку пра суадносіны Рыгора з Зосяю.
— Гаварыць у кампаніі — мы многае гаварылі; але тое для ўсіх можна. А ёсць і іншае, чаго не варта, каб другія ведалі.
Волька з цікавасцю запытала:
— А што?
— Нічога такога, каб надзвычайнага, але ўсё ж цікавае: Рыгор пасылае Зосі ўклон. Бачыш,— не забывае. Ты перадай ёй — гэта важна.
— Ну, а апроч уклону, Рыгор нічога не піша?
— Ці ж ты не чула, як я казаў?
— Чула, чаму не, ды ці ўсё ж усім расказваць?
— Не, болей нічога асабістага... ды сам уклон многае значыць.
Волька памаўчала.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130