На перегiбе


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130

— Вядома: трэба набіць рукі і навярцець розум. Ёсць многа розных марнатраўцаў, якіх нам трэба карміць сваёю працаю: і тых, што намі кіруюць, і тых, хто нас абманвае, і тых, якія за нашу працу для іх нават людзьмі нас не лічаць. Шмат трэба перабудовы. Як ты думаеш, калі мы з гэтым управімся? Я думаю, што не так скора. Га?
Рыгор усміхнуўся.
— Вядома, што не так скора; трэба многа патуг, сілы і змагання палажыць.
— Ну, а як доўга яшчэ, па-твойму, працягнецца гэтак?
— Гэта цяжка сказаць, браток. Хочацца верыць, што не вельмі доўга.
— Не радуеш ты мяне, Рыгор. Значыць, праз усё наша жыцце так і будзем мы, як тыя валы, хадзіць у ярме: я па нікчэмнай палосцы зямлі, а ты ў чатырох мураваных сценах завода?
— Трэба, брат, настойней змагацца, Кожнаму — колькі сілы хопіць — варушыцца, бунтаваць...
Сёмка паматаў галавою і зацяжна прапяяў:
— О-о-хох-хо! Доўгая і сіберная песня! Рыгор незадаволена адказаў:
— Точаць цябе чэрві нявер'я. Дрэнна, Сёмка!
— Садзіся, паедзем,— перабіў яго Сёмка, павярнуўшы каня ад студні і прагукаўшы:
— Но-о, малая! Яшчэ вёрст трынаццаць асталося!
Некалькі часу хлопцы маўчалі, нібы прыслухоўваючыся да конскага тупату і стуку калёс. Пры гасцінцы, у прарытай канаўцы крумкалі жабы, а зверху кідаўся рэдкі плакучы піск кані. Наўскасяк, управа, блішчаў агеньчык начлежнікаў.
— Значыць, яшчэ гадзін тры, і мы расстанемся з табою? — раптам выказаў Сёмка.
— Але. Што ж, нічога не парадзіш, прыходзіцца...
— Ты ўжо толькі, Рыгор...— Но-о-о! Падбяжы-ы, на цябе ліха-а!..— Ты ўжо'толькі, Рыгор, не забывай пісаць нам. Не шкадуй на гэта часу. Усё апішы: што стрэнеш прыехаўшы: як жыцьмеш, як будзе паводзіцца табе. Ты ж ведаеш, як дорага нам усё гэта. А мы ўжо адсюль будзем дасылаць табе карэспандэнцыі. Патрэбна цесная сувязь...— Вось Слынскі ўзгорак — яшчэ дзве вярсты ззаду асталіся...
— Няйначай, буду пісаць, аба ўсім буду пісаць... А ты вось, браток Сёмка, не адкажы ўжо маёй мацеры, калі яна будзе прасіць цябе, каб ты пісаў ёй пісьмы... Хто ж, акром цябе, ёй гэта зробіць?
— Ай, ды навошта казаць: я пісаў тваёй мацеры дагэтуль і надалей буду пісаць. Гэта рэч не цяжкая; шкада адно, што болып важнейшай дапамогі не магу ёй зрабіць... ды то, прыйдзецца, пасоблю і болыпым чым. Тут жа недалёк — кожны дзень бачымся. Так што, браток, аб гэтым не клапаціся.
— Вельмі дзякую табе.
Яны праехалі яшчэ з гадзіну часу; да Ліцка аставалася зусім нямнога; яго блізасць выразна напамінала аб сабе. Спускаючыся з узгорка, на крутым павароце гасцінца, да іх данёсся рэзкі зацяжны свіст цягніка. За свістам пачуўся глухі лопат выпускаўшага пар паравоза. А калі гасцінец звярнуў улева, адразу паказаўся бляск пабляднеўшых ліхтароў; падымалася ўгору высокая цёмная вадакачка, нібы стараючыся падглядзець усход сонца.
Рыгор кінуў думаць, прыпадняўся на месцы і ўперыўся вачыма ў бок станцыі.
— Вось і прыязджаем,— з лёгкім хваляваннем выказаў ён.
— Сяк-так дабраліся: усяго чатыры вярсты асталося.
— Скора прыехалі.
— А чаго ж там! Каб паганялі каня, то прыехалі б яшчэ хутчэй.
— Няма чаго спяшацца; і так прыйдзецца яшчэ чакаць цягніка.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130