На перегiбе


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130

— Ну, сапачынеш крыху; усё ж стаміўся як-ніяк за дарогу; гадзін з сем папатрасліся, нябось.
— Дзе там супакой той! Прыехаўшы ўжо супачыну... Ну, а ты, Сёмка, зараз жа і назад?
— Вядома, чаго ж бавіцца! Да гадзіны другой вярнуся, дык яшчэ ў мяне добры кусок дня ў запасе.
— Так... Пэўна... Дык, вось, Сёмачка,— Рыгор патрапаў таварыша па плячы,— як толькі прыедзеш да-дому, не забудзь забегчы да мае мацеры і сказаць, што мы заехалі добра... I суцеш яе там, хай не вельмі гаруе...
— Добра, добра... Усё выпаўню...
Яны параўняліся з карчмою, што стаяла недалёка ад Ліцка.
— Можа, хочаш перакусіць чаго ці выпіць шклянку гарбаты? — запытаў Сёмка Рыгора.
— Не, неахвота; можа, ты б хацеў? Сёмка паціснуў плячыма.
— Хто яго ведае, як тут быць.
— Дык давай заскочым; папытаем, калі пэўна ідзе машына, і як толькі ёсць у нашым распараджэнні якіх мінут пятнаццаць — дык і вып'ем гарбаты ды перакусім.
Сёмка прыпыніў каня і ўзбег на ганак старога, з уціснутымі ўнутро сценамі будынка, і пастукаў у дзверы.
Дзверы былі запёртымі.
— Спяць, мабыць,— сказаў Сёмка.
— Пастукай мацней: агонь жа свеціцца.
— Па звычаі агонь... Што ж, паедзем на станцыю і там знойдзем гэткага дабра, як гарбата.
— Ды вядома што.
Сёмка збег з ганка, улез на воз і пагнаў каня.
Ад карчмы пачыналася брукаваная дарога. Каля станцыі іх нагнала некалькі хурманак, якія таксама спяшылі на машыну. 3 кашалямі на руках, пакрытымі бруднымі хусткамі, заспаныя, ішлі туды ж сельскія жанчыны з булкамі і піражкамі. Усё гэта прыдавала ажыўленне, паказвала клапатлівасць, рух і ўплывала на хлопцаў нейкаю асабістаю руплівасцю, нязнанай і чужой мястэчку. Рыгор адразу аднавіў перад сабою дух і пэнт гарадскога жыцця, ужо добра вядомага яму; Сёмку ж гэта было нова і цікава, як новае. Далей Ліцка ён яшчэ не трапляў, і Ліцк кожны раз, калі б ён ні прыязджаў у яго, выклікаў асабліва рэзвы і жывы настрой, нейкі ўздым і бадзёрасць.
— Ведаеш, люблю я гэткае ажыўленне, як тут,— абярнуўся Сёмка да Рыгора,— каб і хацеў памарудзіць, дык нельга.
— Не па-сілцоўскаму; тут ужо горадам крыху папахвае.
— Ну, там, пэўна, у некалькі разоў усё гэта шумней і цікавей?
— Вядома што; тут маленькая, не вузлавая станцыя, а і то, як бачыш, усё так і рупіць, і рухае.
Гутарачы, яны ачуліся каля станцыі. Забруджаны гноем і саломаю вялікі калястанцыйны пляц выглядаў рынкам, на якім вось-вось хутка адчыніцца кірмаш. 3 правага боку ад садку станцыйных служачых, пры рэльсавых парэнчах у шэраг стаяла некалькі дзесяткаў сельскіх падвод і рамізніцкіх каламашак. Ля некаторых з іх стаялі падводчыкі — другія ж былі пустымі, без нікога. Сёмка пад'ехаў к бакавой падводзе з левага боку і спыніў каня.
— Точка,— праказаў ён да Рыгора і злез з воза. Рыгор падняўся, атрос салому і таксама саскочыў
на зямлю.
Да іх падбег з-пад станцыі насілыпчык і запрапанаваў:
— Прыкажаце рэчы на станцыю ўнясці?
Рыгор пераглянуўся з Сёмкам і адказаў:
— Няма чаго нясці: самі справімся. Насільшчык ухмыльнуўся, пастаяў з хвіліну і моўчкі адышоў.
— Ну, Сёмка, правядзі мяне на станцыю. Каня пакінь.
— Ды я думаю, што можна каня аставіць аднаго. Стаяць жа другія падводы.
— Папрасі каго з падводчыкаў паглядзець за тваім возам — спакайней будзе.
Сёмка заручыўся згодаю аднаго рамізніка, а сам з Рыгорам пайшоў на станцыю.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130