На перегiбе


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130

— Ці хадзілі яны?
— Павінны.
— А хто іх ведае: сустрэць бы каторага з іх і распытаць.
3 намерам угледзець каго-колечы з сваіх, лепш усяго Сроля, яны павярнулі ў Яўрэйскі перавулак, а адтуль на рынак.
Нягледзячы на хмары і на позні адвячорак, на рынку яшчэ было людна, куды шумней, як у звычайны нядзельны дзень: вакол крам і пры будынках стаяла шмат падвод распрэжаных, з паднятымі ўгору аглоблямі; швэндалася многа сельскіх людзей — адны за справамі з крамы ў краму, другія па піўных і корчмах, трэція ўсё яшчэ даспацыроўвалі; грамадкамі, як сходкі, убаку, пры ганках і дварах збіраліся мяшчане, ведучы бясконцую гутарку аб усім-усялякім.
Нясло вострым пахам гною і спірытусу.
Хлопцы прастаялі каля чвэрткі гадзіны, але нікога не ўгледзелі.
— Пройдзем, хіба,— параіў Пятрусь.
— Пройдзем.
Рушылі ўправа, дзе выглядала болыд метусіны. Прайшлі між шэрагу гандляроў — лыкам, гаршкамі, палатном, рашотамі, між «рускіх» з кніжачкамі і карцінамі.
— Відаць, Сроля нам не сустрэць; мо дзе дома сядзіць?
— Пройдзем яшчэ раз вакола — і дахаты.
— А такі і гэтак.
Згадзіліся і павярнулі ўлева, але не паспелі ступіць, як ззаду пачулі вокліч:
— Хло-опцы-і, пачакайце-э!
Хлопцы азірнуліся і ўгледзелі дзяўчат — Вольку і Гэлю, якія іх наганялі.
— Хоць пад вечар ды злавілі! — пажартавала Волька, падаючы руку.
Гэля павіталася другою.
— Яны думалі, што мы не знойдзем іх! — дадала яна.
У хлопцаў не было настрою да смеху і жартаў, аднак яны не далі на гэта выгляду.
— Го-о! Хто ад вас вырвецца. Вы налаўчыліся лавіць хлопцаў, як кошкі мышэй,— адказаў дзяўчатам Сёмка.
— Спрытныя да мужчын,— уставіў ад сябе Пятрусь.
— Цьфу, Пятрусь! Ну што ты балхвіш! — пераняла Гэля.
Волька тузнула таварышку за рукаў капоты:
— Няхай брэшуць — не адрэжаш языкоў. I тут жа перайшла на другое:
— Вось скажыце, дзе гэта вы цэлы дзень галёкалі?
— Вас шукалі.
— Кіньце дурыцца.
— Праўда, праўда.
— Ды годзі... Пятрусь запытаў:
— Ці не бачылі вы часамі Віктара?
— Віктара? — у адзін голас перапыталі дзяўчаты. Пасля пераглянуліся і здзіўлена, у адзін голас адказалі:
— Як, Віктара?!
— Ды так... Я насур'ёз,— патрэбен нам.
— Ну, ну, закідайце хітрыкі... Можа выпусцілі?
— Каго і адкуль?! — не зразумеў Пятрусь.
— Ды кінь прыкідацца... Віктара ж арыштавалі сення і... хіба выпусцілі цяпер?
— Арыштавалі?!


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130