На перегiбе


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130

— Як бачыш... Волька рашуча перабіла:
— Годзі ўжо, годзі. Залепяталі.
Зборня ўнялася і перайшла да звычайных разважанняў, жартаў, смеху і піскаў. Адны намерваліся пяяць, другія перабівалі, трэція перакідаліся словамі. Атрымоўваўся рыначны задзёрысты бясклопатны шолам, які зліваўся з гоманам натоўпу каля хаты Прыдатных, з песнямі і крыкамі сватоў у хаце. Дзякуючы ціхай ночы, гукі далёка разыходзіліся ва ўее канцы мястэчка. Сёмка прытуліўся да Волькі і выказаў сумненне наконт свае бяспекі:
— Я ўсё-ткі баюся, Волька, каб да мяне ноччу не трапіла паліцыя.
— Няўжо ты думаеш? — жахнулася Волька. Яе жах перадаўся Сёмку.
— Усё можа стацца.
Волька шчыльна прытулілася да Сёмкі, мэрам бы хочучы паказаць сваю рашучасць змагацца за яго да канца. I на вуха дрыжачым голасам шапнула:
— Перадай мне, калі маеш няможнага.
— Не, нічога няма.
— А ў Петруся?
— Таксама.
— Дык мо нічога?
Збоку іх зацягнулі песню: «Ды з-за хмары, хмары цёмнае». Песня заглушыла гоман у Прыдатных, і каля Прыдатных ды перакатным рэхам аддалася далёка за будынкамі, у капусніках. Да зборні пачалі збягацца хлапчукі, якія дасюль віліся па падвоканню ў Прыдатных.
Абступілі суцэльным ланцужком дзяўчат і хлопцаў і запішчалі ў ноту сваімі рэзкімі, пісклівымі галаскамі.
Сёмка з Волькаю нейкі час маўчалі ні то слухаючы песню, ні то раздумоўваючы кожны па сабе.
Вольку брала нервовасць і таміў неспакой: яна спа-гадліва зазірала ў вочы Сёмку, раз-поразу падавала пытанні. Песні і жарты надаядалі — стала хацецца іх не чуць. Забылася суйздром пра сваты і пра тое, што абяцала Зосі зайсці да яе. Нешта міжвольна трымала яе каля Сёмкі, які здаваўся на гэты раз вельмі дарагім, вельмі каханым.
А Сёмка, не патураючы яе настрою, праз нейкі час нядбайна праказаў:
— Ну... што ж парадзіць: забяруць — забяруць. Пасяджу — не я першы, не я — апошні... Быць сацыялістам, трэба паспрабаваць усяго.
Жыццё — змаганне...
Волька перабіла.
— Што тыі Не кажы, кінь... Да чаго табе кідацца ў няверу.
— Ты шкадуеш?
Волька адказала ціхім пацалункам.
— А ў выпадку чаго — не пакінеш мяне, як Зося Рыгора?
— Навошта ты пытаеш?
Сёмка змаўчаў. Пазяхнуў і падняў угору правую руку.
— Ну, ідзі да Зосі, а то прачакаецца.
— Яшчэ паспею.
Але наперакор словам паднялася з прызбы і зрабіла некалькі крокаў ад дзяўчат. Сёмка намерыўся прайсці за Волькаю.
Якраз перашкодзіў Сроль, падаспеўшы да зборні.
— Добры вечар! Ці няма тут Сёмкі? — запытаў ён да ўсіх.
Семка падкраўся і аблапіў яго за рукаў.
— Вечар добры!
Ужо цішэйшым голасам Сроль дадаў:
— Ты мне патрэбен на хвілю.
Яны адышліся, а Волька вярнулася к прызбе.
— Я прыйшоў сказаць, каб ты быў напагатове: Хаіма Крупніка таксама арыштавалі, а зараз трусяць Рувіма Кінда... Ты падхаваў усё?
Сёмка сумеўся, не могучы скрыць хвалявання.
— Сволачы! Насталі, бачыш... Трасцу, нічога не знойдуць, калі і прыйдуць.
— Перадай Петрусю.
— Ведае і ён.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130