На перегiбе


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130

Сроль не марудзіў, а зараз жа развітаўся і пайшоў, а Сёмка непрыкметна для іншых перадаў пачутае Петрусю.
Пасля, пачакаўшы хвілінку, удваіх з Волькаю пакінулі зборню і пайшлі ўздоўж вуліцы. Прайшлі за некалькі хат і прыселі цішком ля платоў аднаго саду. Сёмка перадаў і Вольцы тое, што пачуў ад Сроля, пераняўшы яе словамі:
— Шчога, абміну гэту напасць, будзеш бачыць. Волька, аднак, не магла суцешыцца. Тады Сёмка рашуча перавёў гутарку на другую тэму.
— Слухай лепш гэтую новасць.
— Яшчэ якую?!
— Цікавейшая ад першай.
— Ну?
Волька скора заінтрыгавалася.
— Ты скажы, табе Зося нічога не казала?
— Калі?
— Хоць калі... Ну, на гэтым тыдні, ці крыху раней?
— Здаецца, нічога. Сапраўды?
Сёмка ўхмыльнуўся — развеяў нядаўнюю трывожнасць на Вольчыным твары.
— Кажы, кажы! — настойвала яна.
— 3 умоваю, што будзе шыта-крыта. Між намі? Згаджаешся?
— А то я калі што каму пераказвала? Папомні хоць адзін выпадак.
— Так, раней не было...
— А цяпер?.. Кінь, Сёмка, казаць ліха ведае што. Яшчэ я не дайшла да таго, каб выбрэхвацца. Будзь пэвен, што і далей нічога не зраблю... Кажы, а то я закрыўдую на цябе.
Волька апусціла голаў, а грудзі пачалі выдыхаць ціхія, чуць прыметныя гукі скаргі ды ўкоры.
— Ты ж не злуйся, Волька: я жартую, мала што. Ён заглянуў ёй у вочы.
— Слухай.
Яна насцеражылася.
— Гэта я пачуў перад тым, калі падышоў да зборні. Зусім выпадкова пачуў. I ніколі, павер, не думаў, што трапіцца так. Дзве маладзіцы перагаворваліся...
— Дык што?
Волька злосна тузнула Сёмку за плячук.
— Ды яно, усё, бач, проста... Стаялі, кажу, кабеты і між сабою гутарылі... Аб Зосі, вядома. Я прыслухаўся. Вось адна і кажа другой:
«Ехаў, кажа, мой сын праз Лужкі і бачыў, як Рыгор з Зосяю...» Ну, ты дагадаешся... Верыш, Волька?
Волька не знайшлася, што адказаць: стала тут жа ніякавата за Зосю і за сябе. Не саромелася дагэтуль Сёмкі, а тут гэта пачуццё зразу аднекуль выпаўзла і кранула яе за сэрца. Мігам праляцелі ў Вольчынай галаве адрыўныя колкія думкі: «Ці ж яно так? Калі гэта?»
Брацца за Зосю — Волька не смела. Не хапала адвагі прызнаць таварышчын паступак за звычайнасць — таксама. Як тут лепш выйсці з палажэння? Сёмка прыяцель, а то-та ж гэтак застраміў, што няма як вывернуцца. А добра б і Зосю абараніць і самой астацца сухой. Гэткія справы менш усяго патрабуюць абгавору. «Навошта такі Сёмка так паставіў пытанне? Што ж за навіна, калі што і здарылася з Зосяю? Эх, мужчыны, а самі вінаваты амаль не заўжды».
Яна глыбока ўздыхнула і палажыла голаў на Сёмкавым плячы.
— Ну, што ж маўчыш? — пачула над вухам і выпрасталася зноў.
— Не, мне Зося не казала нічога... А ласне ты вінаваціш яе, калі дапусціць праўду?

— А па-твойму як?
— Па-мойму...


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130