На перегiбе


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130

— Завошта ты яго?
— Каб яго паралюш узяў! — крычаў раззлаваны бацька Аўсей Карчук.— Узяў ды дзве шыбы выбіў Міколе зранку, на яго немач, і ўжо ўчыніў бяду. У хаце ні капейкі, а гэта плаці цэлую пяцьдзесятку. Падумаць! Дзе іх браць, гзтыя грошы? Я яго на смерць захвашчу! Я яго, паршы-ыў-ца-а!
Але бацьку ўгаманілі, і ён прыціх. Толькі ўзяў хлапчука за руку ды пагразіў.
— Не бі ты ўжо яго, Аўсей,— парадзіў Хлор.
— Распуснік бо.
— Хвасянуў колькі разоў і хопіць...
— Шчасце яго — што вы абаранілі, а так бы дасталося яму на яблыкі!
Калі чалавек з хлопцам схаваўся за рагавою хатаю, сваты не вярнуліся да гутаркі, а развіталіся і пачалі разыходзіцца, кожны ў свой бок... Хлор з жонкаю пайшлі да Берагаў. У дварэ разгаварыліся:
— Ну, цяпер застаецца сыграць вяселле, а астатняе ўсё зроблена.
— Дзякуй табе, Хлорык. Хоць маё сэрца будзе спакойна. Як я шчасліва, што дачакалася гэтага! Перабудзем клопат з вяселлем, нічога.
— Ды перабудзем. Хопіць часу, каб прыгатавацца. Можна пачынаць хоць з заўтрашняга.
Яны ўвайшлі ў хату і расселіся ўкол стала.
— А ты ж хаця задаволен, Васілька? — абярнулася Тадося да сына.
Васіль памаўчаў.
— Мабыць нешта не да дыхту? Нешта было, га? Хлор уперыўся ўзрокам на нябога. Той не мог стаіцца: паварушыўся, паглядзеў у акно, залітае чырвоным променем, і, як бы баючыся, сказаў:
— Нічога... Нешта Зося ўсё капырсціцца. Ты да яе па-людску, а яна адхіляецца, маўчыць, дзьмецца, ду мае ўсё.
Васіль падняўся і выйшаў на хату.
— Аж прыкра ўжо стала,— уваходзіў ён у злосць,— і не ведаю, што яна сабе думае да гэтага часу! Няўжо яшчэ бацькі не паспелі выбіць з галавы думкі аб тым валацузе? Напрыкрала проста! Усё, здаецца, ішло добра, а тут, як стромка ў здаровым целе... Вось гэта мяне злуе...
— Яна ж мо праводзіла цябе? — запытала цётка, Хлорава жонка.
— Вялела маці, дык і правяла, а сказаць — ні слова.
Хлор, ужо ацверазіўшыся, прыўстаў з месца і няд-байна матнуў рукою:
— Блаж, нябожа... Усё блаж... Да вяселля — усё выйдзе з галавы — будзь спакойліў. Няма чаго сумаваць: жэніцеся і пакахаеце адно другога. Хай сабе пакапырсціцца крыху, чаму ёй не дазволіць гэтага? Ну, а што датыча Нязвычнага — то шманкі: хай выкіне дурасць з галавы. Гэтаму разбойніку ўжо больш не бачыць Сілцоў.
Да слоў Хлора дадала Тадося ад сябе:
— Ды вядома, сынку, калі толькі гэта цябе трывожыць, дык толькі бяды. Маладая дзяўчына — блажы многа ў галаве. Ці ж варта гэта браць усур'ёз?
Яна адышлася ў мыцельнік, пакруцілася крыху і запрапанавала:
— Вось мо снеданне згатовіць? Хлор таксама астанецца...
— Не, не, не... Не турбуйся, Тадоська,— пераняла Хлорава жонка.— Дзе ж ты бачыла! Нам трэба ісці да-дому ды таксама прымацца за работу. Гэткі дзень мае быць, аж люба,— зазірнула ў акно.— Ідзем, Хлорык, ідзем.
Тадося не хацела далей упрошваць. I калі тыя намерыліся ісці, яна прачыніла ім дзверы ды першая выйшла ў сені.
Хлор развітаўся з Тадосінымі сваякамі і яшчэ раз суцешыў Васіля:
— Ты ж забудзь аб гэтым. Пакінь! Мала што!
— Ды я мала буду дбаць.
— То-та ж.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130