На перегiбе


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130

— Павінны падысці зараз,— адпавеў яму сусед, здаровы, белакуры, паўнатвары латыш,— вось яшчэ нават Міхася Камара... Нештанейкае з ім.
Ён павярнуўся да Артура:
— Ці толькі прыйдзе ён, наогул? Рыгор адказаў:
— Я з ім бачыўся пасля работы; абяцаў прыйсці абавязкова.
— Не можа не прыйсці.
— Можа, што здарылася? — уставіла ад сябе дзяўчына.
— Нічога, пэўна, з ім не сталася, а ўжо ў нас гэткая прывычка — заўсёды на паўгадзіны пазніцца,— матнуў рукою інтэлігент.
— Не падабаецца мне гэта.
— А каму яно падабаецца...
Стук за дзвярыма, а следам званок перабілі гутарку. Артур кінуўся да дзвярэй і ўпусціў адразу траіх чалавек, Міхася сярод іх.
— Не думай, што разам ішлі, дагнаў іх на ўсходах,— замест прывітання праказаў ён да Артура.
— Я і не думаю.
Калі ўвайшлі ў пакой, Рыгор не даў вымавіць слова, накінуўшыся на Міхася.
— Ваша холаднасць і ў гэтым выявілася.
— А ты яшчэ не астыў? Ты — факел наш.
— Мо незнаёмы,— абярнуўся ён да ўсіх,— гэта з нашага завода, мой вучань, можна сказаць, і мая гордасць.
Усе паглядзелі на Рыгора, як бы хочучы пераканацца ў праўдзівасці Міхасёвых слоў. Пільней за ўсіх паглядзела на Рыгора дзяўчына: аўтарытэт Міхася казаў за многае.
Рыгор, нібы сумеўшыся ад Міхасёвых слоў, прыўстаў і злёгку пакланіўся ў бок таварышаў. Пасля, не думаючы, працягнуў дзяўчыне руку і шчыра, з запалам паціснуў:
— Рыгор Нязвычны! Пэўна ё'н зрабіў бы тое самае і з мужчынамі, у кожным разе ён падаў намер, але Артур пераняў яго сказам:
— Я пазнаёміў ужо Нязвычнага з таварышамі. Тады Рыгору асталося сесці, што ён і зрабіў. I пакуль тыя, што прыйшлі, перакідаліся словамі з інтэлігентам, ён выкарыстаў час для гэткай перамоўкі з дзяўчынаю:
— Убачайце!
— Калі ласка...
— Цікава, які настрой на вашым заводзе? Рыгор паправіў сядзенне; быў рад, што яго запыталі.
— Як бы вам сказаць, я ўсяго два дні папрацаваў і не паспеў акурат разведаць, але наколькі мог прыслухацца да гутарак і сам пагутарыць — настрой баявы. Гэта мы мусім зараз падкрэсліць. Другія не цікавяцца, а я думаю — то будзе наша абмылка.
Ён памаўчаў.
— А вы, таварыш, на якім заводзе працуеце? I што кажуць у вас?
— Я з «Правадніка»,— ахвотна адказала дзяўчына, а сама востра пранізвала яго сваімі цёмна-шэрымі вачмі.
— У нас рабочыя нядрэнна настроены... На кожны кліч да забастоўкі адгукнуцца рашучым выступленнем.
Яна з намерам унесла прапазіцыю:
— Давайце разам будзем праводзіць свае пытанні. Га? Я — максімалістка...
— Латва — я таксама супроць меншавіцкай драбласці...
Яны згоднай ухмылкай заключылі гутарку і момант памаўчалі,— таксама мэрам згаварыўшыся.
— А я, ведаеце, меў выпадак падсачыць настрой вёскі,— пахваліўся Рыгор.
— Так? Якім чынам?
— Выпрасіўся на пабыўку.
— Вы шчаслівы: я вам завідую. А я, каб і магла паехаць, дык няма куды... Я...
Артур перабіў іх гутарку прызывам да ўвагі.
— Пачнем, таварышы...
Усе змоўклі, паправіліся на сядзенні.
— Што ж, як водзіцца, давайце старшыню выберам.
— Міхась! Таварыш Камар!
— Так і бог вялеў,— падказала дзяўчына. Міхась адказаў ухмылкаю і тут жа прамовіў:
— Пасяджэнне адчыняю... Наша сходка прадстаўнікоў ад заводаў і прадстаўнікоў ад мясцовых арганізацый павінна вырашыць пытанне, як і калі абвясціць агульную забастоўку ў Рызе. Гэта пытанне, думаю, зойме ў нас увесь вечар, і іншых дадатных пытанняў мы ставіць не будзем.
— Не, не! — падмацавалі некалькі галасоў.
— Тады даю слова таварышу Якаву Гісу.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130