На перегiбе


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130

— А ўрэшце? Разагнала паліцыя!
Рыгор замоўк, як быццам чыясь рука неміласэрна парвала настроеную струну.
— Ты  ведаеш? — праз  колькі хвілін запытаў у Ганны.
— Бачыш.
— Ну, а калі паліцыя разагнала, дык думаеш — на гзтым скончыцца? Паглядзіш, што прынясуць наступныя дні. Жах абойме ўсю буржуазную Рыгу...
Падышлі да дэвярэй. Пазванілі.
— Цяпер рабочыя пакажуць, як з імі трэба абыходзіцца. Годзе гнулі свае спіны. Неабмежнаму здзеку мусіць прыйсці канец. Ты паглядзі,— свет будуем, а нявольнікамі ходзім. Вось...
Рыгор паказаў на зашмальцаваную крысу жакеткі.
— Не адчыняюць,— нервавалася Ганна, чужая настрою Рыгора, захопленая сваімі, зусім іншымі самотнымі думкамі.
— Твая гэтая латышка... я бы з-за аднае яе не жыла тут...
Стук дзвярэй перапыніў яе. Вільгельміна адшчапіла ланцужок і адчыніла:
— Калі ласка, Нязвычны.
I тут жа скрывіла міну, угледзеўшы Ганну.
3 пераднамеранай думкай работніца праказала:
— А да вас прыходзіла Наталя!
— Наталя?!
Рыгор перш сумеўся, а пасля ў момант хапіўся за думкі, як адказаць, і ўсё ж, нявольны ад няёмкасці, адказаў двухсэнсоўна:
— Хто яна такая?
— Прыйдзе яшчэ, абяцала.
Ганна паперадзе прайшла ў кватэру, але прыпынілася перад Рыгоравым пакоем і ўся — адно хваляванне — пачула паведамленні Вільгельміны. Кожнае слова яе, знарок падкрэсленае, адзывалася гостраю боллю ў Ганніным нутры. Пачуццё назбіранай крыўды, якую вось-вось яна мелася выліць перад Рыгорам, зараз утройчы пабольшылася, ахапіла яе ўсю, да кончыкаў ногцяў, да кончыкаў кос. Рыгор мігам адляцеў далёка-далёка. Ужо не хацелася пераступаць парога ў яго пакой, ужо не жадалася нічога казаць яму. Завярнуцца — і бегам дамоў. Толькі б крануцца з месца...
Рыгор падышоў да яе і, не даўшы адумацца, адчыніў дзверы ў свой пакой і папрасіў:
— Ганна, проша.
Ганна нехаця зрабіла колькі крокаў, зачыніла за сабою дзверы і стала сярод пакоя.
— Ты крыўдзішся на мяне?.. Ты думаеш, што я... Ах, якія бо вы, дзяўчаты, фанабэрыстыя, што...
Ён хваляваўся і шкадаваў Ганну.
А яна ледзьве стрымоўвала сябе ад злоснае горнасці. Раз у раз то паднімала, то апускала голаў, кідаючы асавелым узрокам у профіль Рыгоравага твару. ІІераступала з месца на месца, садзілася, то ўставала, камячыла ў руках рыдыкюль; сціскала зубамі. Пасля адвярнулася ў акно і, стоячы бокам да Рыгора, усё парывалася нешта сказаць.
Рыгор не стрымаўся: рашуча падышоў да яе, палажыў на плячо руку і сказаў:
— Злуешся? Кінь!
— Ты, ты, ты! Ты адзін...
Рэзкі, нястрыманы голас яе прарэзаў настарожаную цішу.
Рыгор схамянуўся — некі час не ведаў, што сказаць.
Сустрыманы, нясмелы стук у дзверы прымусіў абоіх настаражыцца.
— Уваходзьце!


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130