Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Вы Сроля Рэзніка чулі?
— Ласне ён вам знаёмы? — з зацягам праказала дзяўчына.
— Не верыце?
— Не маю падставы... Але...
Яна крыху памаўчала і няўверана папрасіла Рыгора:
— Даруйце, як жа вас зваць?
— Рыгор Нязвычны...
— Гэта-а вы-і, Рыгор Нязвычны?
Дзяўчына акінула Рыгора ўзрокам з галавы да ног, мэрам бы запэўняючыся ў яго словах.
— Пры вас, ён самы... Чаму так дзівіцеся гэтаму, цікава?
— Так-так, ваша імя я ведаю. Мне Сроль многа разоў дапамінаў пра вас... Ды ён вас шануе! У яго вачах — вы ідэальны чалавек... Ён хваліць вас заўсёды... I я так рада, што з вамі спаткалася!.. Ды яшчэ гэтак цікава спаткалася...
— Дазвольце мне зваць па фаміліі... Здаецца, Крамнік, калі не мыляюся?..
— Так, Ліба Крамнік... Але скажэце мне...
— Гэта пасля, а цяпер...
3-за рагавое хаты прагучаў рэзкі воклік: ні то хтосьці каго зваў, ні то проста, займа здароў, нехта пракрычаў. Іх гутарка спынілася.
Ліба знаходзілася пад уражаннем спаткання з Рыгорам, пра якога раней многа наслухалася і які, дзякуючы гэтаму, мэрам бы астудзіў яе нядаўнюю рэзкасць. Але яна адчувала тое пачуццё ўмілення, якое яе местачковая непасрэднасць абудзіла ў Рыгору.
Рыгору не хацелася думаць пра заўтрашнія захады наконт працы — спакой вясенняе ночы апойваў яго асалодаю новага знаёмства. Гэта казытала яго істоту, засцілаючы мяккаю ўтульнаю ўслонаю жорсткія хвіліны нядаўніх перажыткаў.
— Прыйшлі,— паведаміла Ліба.
— Можа, яшчэ рана? — запытаў Рыгор. Запытаў назнарок, бо было відаць, што спектакль
яшчэ не пачаўся. Пра гэта сведчылі гурткі людзей, што стаялі перад варотамі будынка, шолам, крыкі дзяцей; сведчылі непрычыненыя вароты, з якіх выплывала шырокая паласа святла. Але разам з гэтым чуўся ў пажарнай перапеў музычных зыкаў: музыкі наладжвалі інструменты. Пачатак спектакля набліжаўся.
— А ці нас месцы не разлучаць? — пажартаваў Рыгор.
— У мяне дзесятага рада — хто будзе глядзець!
— Вы дазволіце сесці побач?
— Які вы, Рыгор... Калі ласка! Абы не мяшала вам!
Яна хацела яшчэ нешта сказаць, але яе паклікалі:
— Ліба!
— А, гэта ты, Сроль? Прабірайся сюды... Праз хвіліну Сроль стаяў каля іх.
— Што так запазніліся? — пытаў ён.
— Чаму, яшчэ ж не пачыналася,— адказала Ліба.
— Зараз пачнецца... А ты хочаш прыйсці ў палавіне спектакля?
— А чаго гэта па гразі таптацца...
— Падумаеш!.. Ідзем у сярэдзіну, Рыгор?


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119