Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Бязмоўным пацалункам, змешчаным на Ганнінай шчацэ, было не абмежавацца. Вачавідкі і зразумела — Рыгор сам адзнаваў, жадаючы пачуць Гаішіна слова. Ды яна маўчала — ні то задаволеная, ні то пакрыўджаная.
Яе ўзрок пранізваў промень, занесены з вуліцы ў акно. Сэрца ж замірала пад шчыльна пакладзенаю на грудзі Рыгоравай рукою. Таемнасць цішы разгортала таінства глыбокага прасякнення любоўю двух блізкіх, палкіх, маладых сэрцаў.
— Запалі святло!
Ганніны словы сустрэў зацяжны гул сірэны, што нахабна ўварваўся ў пакой. Рыгор пакорліва выпаўніў Ганніна ці то вяленне, ці просьбу.
— Ну, я табе забыў пахваліцца, Ганна,— раптам ён успомніў пра вестку ад Петруся.
— А што? — бесцікаўна запытала дзяўчына.
— Пятрусь прыслаў паведамленне... Я, бок, табе казаў пра Петруся?
— Казаў... Адазваўся?
— Так, як і трэ было чакаць,— ён у доме папярэдняга зняволення... Рыма...
— Рыма?
— Ты б прыйшла калі, Ганна, я б цябе звёў з гэтай дзяўчынаю... Яна вельмі хоча з табою пазнацца. Што за чалавек!.. Пятрусь...
Ганна стаяла ля акна, і Рытор не заўважыў, што яна глядзела на гадзіннік.
— Я прыйду ды буду лішняю, тады...
— Ганна!
Рьігор сам не чакаў гэтай неасцярогі — гук дзвенГ»УЎ шклом у акне і, напэўна, дайшоў да гаспадыні.
Скокам маладога тыгра ён апынуўся каля Ганны і спрытным обдымам прытуліў да сябе.
— Ты не злуешся?
— Вы гарбату будзеце піць, Рыгор Міхасевіч? Гаспадыня злаўмысна прачыніла дзверы, і ў вузкай шчыліне блішчаў агеньчык яе шпегаўскіх вачэй.
— Папрашу, калі ласка. Вып'еш гарбаты, Ганна?
— Позна. Я мушу ісці.
— Цябе чакаюць?
— Чаму ж, мяне, думаеш, некаму чакаць?
— Думаю... Ты злуешся на мяне?
— Я ні на кога не злуюся, я на сябе злуюся...
— Сядай... Правер той час, у які мы знаёмы з табою. Ці я калікольвечы даў намёк на няўвагу да цябе? Ці хоць раз ты ад мяне чула няўладнае слова? Ганна?..
У яго слесарскай руцэ захрусцела тонкая далікатная рука нядаўняй настаўніцы.
— Я так быў рады, калі стрэў цябе ў гушчы рабочай грамады. Я кінуўся да цябе, як матрос на маяк...
I міна на мужным, суровым твары РыгЬра, і сталёвасць у яго словах, і бляск у ваччу, і нахіл яго постаці — усё казала  Ганне — павер,  праканайся,  заспакойся...
— Можна? Гарбата!
Рыгор адчыніў дзверы і ўзяў з гаспадыніных рук тату.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119