Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Рыгор не мог згладзіць вастраты Ганнінай гутаркі вось ужо некалькі дзён. Ці думаў пра падзеі ў Сілцах, ці вяртаўся да Петруся, ці перачытваў весткі са 'стаўкі вярхоўнага галоўнакамандуючага» — у лушшу гудзелі яе словы, а ў ваччу мігаўся яе ўмольны, настарожаны выгляд. Рабілася ясна, што Ганна перажывае якісьці крызіс, нейкую жыццёвую надарванасць — іначай бы яна так раптоўна не паставіла яго перад казытным пытаннем. «Але што я магу зрабіць, каб ёй пасобіць?» Рыгор не знаходзіў ніякага выйсця, калі разбіраўся ў акольваючых умовах.
Наперадзе таксама было беспрасветна. Між тым ён адчуваў, што яму Ганну шкада. Шкада і балюча... Трэба тым ці іншым заспакоіць дзяўчыну, разагнаць яе настрой, даць ёй зразумець... Што? Вось ад гэтага і разбіваліся мільгаўшыя ў Рыгоравай галаве планы. Абнадзеіць Ганну ён не можа і не хоча. Ды нават не ўпэўнены, што яго надзея магчыма яе суцешыць...
Усё ж ён рашыў наведаць да Ганны. Ён пойдзе да яе і скажа...
Рыгоравы першыя крокі па выйсці з завода былі накірованы да спынкі трамвая. Без заезду на кватэру ён паспяшыць застаць Ганну ў сябе і паспрабуе ёй растлумачыць... Так — гэта вярней усяго.
— Рыгор?!
Думка раптам разляцелася: Рыгор паглядзеў перад сабою.
— Артур? Ты якім чынам сюды?
— Цікава? — запытаў Артур Цвібель.
— Каля гэтага... Ну, пойдам, хіба, да мяне? — А ты збіраўся дахаты?
— Я?.. Я нікуды, можна сказаць, не збіраўся... Усё ж ідзем.разам... А мо, ты кагокольвечьі чакацьмеш?
— Я знарок да цябе... Ведаеш, я маю цэлы шэраг пытанняў...
Рыгор узяў таварыша пад руку, і яны завярнулі ўправа ад варот завода.
— Я ўжо, браток, знайшоў тут ходы і маю як-небудзь уціснуцца да вас на завод...
Яго перабіў грук падбегшага паравіка. Рыгор міжвольна падаўся ў яго бок.
— Табе куды трэба ехаць? — пераняў Артур Цвібель.
— Я перш думаў... ды нічога... Пойдам... Кажы...
— Але ж я цябе затрымліваю...
Артур спыніўся і пытальна зазірнуў Рыгору ў вочы.
— Дробязь... Кажы...
— Бачыш, вось, мне парадзілі чамусьці завярнуцца і да твае падмогі. Чуў?
Ужо Рыгор пытаў яго сваім узрокам.
— Дарэмна?.. Ха-ха-ха! Я і казаў ім, што дарэмна, а яны...
Артур засмяяўся.
— Хто яны? — пацікавіўся Рыгор.
— Трубін, бачыш...
— Шалапут.
Рыгор агледзеўся навокал сябе і дадаў:
— Ніякім чынам. Надоечы ў нас адыграўся выпадак, які мог кончыцца сур'ёзнаю справаю. Ты не чуў?
— Не-э.
— Мы ўсім цэхам наладзілі дэманстрацыйны пратэст. I, чамусьці, майстар з палкоўнікам-наглядчыкам здрэйфілі... Здрэйфілі... А ў чым, яшчэ невядома — магчыма, яны абмяркоўваюць вынікі. I калі, чаго добрага, захочуць дапомніць — тады мне першаму... Вось і разлічы сам, якаво мне...


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119