Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Зразумела... Я не ведаю, чаму Трубін... Яны завярнулі ў вуліцу, на якой жыў Рыгор.
— Ужо блізка да цябе?
— На гэтай жа вуліцы, другі квартал... Ну, стой! Рыгор раптам адлучыўея ад Артура і накіраваў
праз вуліцу да ідучага другім бокам чалавека. Артур спыніўся. Рыгоравы словы яго азадачылі — абарвалася. Ён тут жа ўглубіўся ў адшуканне новых шляхоў да ажыццяўлення справы з паступленнем на завод. Але не паспеў хапіцца ні за водную раду, як падышоўшы да яго Рыгор перабіў:
— Магчыма, што ўсё добра будзе. Гэта старшы рабочы слясарнага цэха. Я прасіў яго пра цябе...
— Аён?
— Дае згоду памагчы. Ты запішы яго імя і прозвішча... Фрыдрык Курс — фін, сумленны і сталы чалавек. Прасіў зайсці наступным чацвяргом. Зойдзеш і пасля скажаш мне...
— Было б вельмі добра. А то...
— Можа, ты грошай не маеш, то я магу табе пазычыць дзесятку?
Артур падзякаваў Рыгора і адмовіўся ад пазыкі.
— Я надоечы захваціў у Камара...
— Ты ў яго бываеш?
— Часамі...
Рыгор паглядзеў на жоўтую браму і спыніўся.
— Прыйшлі.
— Тут?
Артур кінуў бесцікаўным узрокам на дробныя вокны будынка.
— Добрая кватэра? — усумніўся.
— Не дрэнная. Зацішна і недалёка ад завода. Зойдам, Артур.
Ужо Рыгор прапусціў таварыша ў двор, як Артур раптам перамяніў рашэнне.
— Убачай, браток, не магу зайсці. Няхай другім разам... Суйздром забыў, што мяне а шостай гадзіне чакацьмуць...
— Кінь!
— Ні ў якім разе; чалавек прыйдзе ў трэці раз—¦ абяцаў жа яму...
Артур паглядзеў на гадзіннік.
— Даруй... Абавязкова гэтымі днямі наведаю. Яны развіталіся.
Рыгор вывеў таварыша з двара і зняў шапку.
— Чакаю! — гукнуў услед Артуру і павярнуў назад у браму.
Ён толькі што занёс правую нагу, каб пераступіць парожац дзверцаў, як яго хтосьці тузнуў за жакетку. Рыгор азірнуўся — то быў Артур.
— Зусім забыўся... Табе Наталя перадае паклон... Помніш гэту даяўчыну?
— Наталю?
На Рыгоравым твары заблішчала ўхмылка.
— Крыху памятаю... Ну, дзе яна, цікава?
— Ліст атрымаў з Харкава. Як і шТо яна туды трапіла — баюся сказаць.
— А ты маеш яе адрас?
Артур палез па кішэнях шукаць Наталінага адраса. Уміг ён перагледзеў некалькі замурзаных блакнотаў, памятых брудных паперак і — дарэмна.
— Напэўна, у хаце забыў... Перашлю. Пісацьмеш?
— Мне вельмі цікава...
— Напішы... Бывай!..
Яны ўдвойчы развіталіся і пакінулі адзін другога.
Рыгор, азадачаны пачутаю навіною, ускораным крокам пайшоў да сябе.
«Што за дзіва! Адкуль яно гэта? — праказаў ён уголас і нерашуча пазваніў.— Знача, Наталя на волі! Цікава!»
Адчыніліся дзверы.
— Вас чакаюць, Рыгор Міхасевіч,— паведаміла гаспадыня.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119