Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Шэрань. Смуглыя ліхтары. Беспрытульна. Дзесьці гудзе паравік і звоняць рамізніцкія шамкі. А ў акопах?
«Адзеньце салдата! Холадна ў акопах!» Так, у акопах холадна, а ў палацах — балі... Арэнбург, Перм... Маргарыта, Рудольф...
— Я ж мушу да Ганны...
Рыгор сярдзіта захадзіў рукамі ў гамузе газет і кніясак. Закалыхаўся столік, і недапітая шклянка плюхнула на падлогу. Дзвенгнула...
— Што я... Ды я ж не абяцаў ёй прыязджаць... Заўтра паеду... Не ўцячэ...
Роўны лісток паперы абвіўся вакол асадкі, а дале пырхнуў і адляцеў на ложак.
«Ганна дарма закруціла»... «Петрусю трэба пачакаць»... «Што ж там з мацераю? Ці атрымала яна гропіы?.. Сёмка — ані словам»... «Наталя кланяецца... Ах, Наталя»...
Рыгор абярнуўся да дзвярэй.
Стукагоць?
— Прашу вас!
— Я на адну хвілінку, Рыгор Міхасевіч... Я ўжо даўно збіраюся, ды ўсё вам обмаль часу... Парываюся запытаць, а пасля неяк... Дазвольце прысесці?
— Калі ласка!..
— А я вам не буду перабіваць? Вы, напэўна, ужо не пойдзеце сёння нікуды?.. Дзесятая гадзіна...
— Каліласка...
Прыбраная і напудраная, з шырока вылупленымі вачыма, гаспадыня лісліва глядзела на Рыгора. Таму рабілася цяжка вытрымаць яе ўпарты, нашароханы ўзрок, і ён раз ад разу азіраўся на акно. Гаспадыня перашкодзіла яму, але Рыгор не ведаў, як ад яе пазбавіцца. Намякнуць — не зразумее, сказаць адкрыта — няёмка...
— Я вас слухаго, Сарафіна Хлораўна,— натужыўся ён.
— Сядайце побач, Рыгор... Нешта перашкодзіць мне сказаць вам...
— Калі ласка...
— Мне толькі дваццаць рублеў на адзін месяц,— паўшэптам сказала яна.— Прыйшлося, ведаеце, да зарэзу цяжка. Я вам з працэнтамі вярну. Не адмоўце, галубчык...
— Сарафіна Хлораўна, дык я ж не маю... Апошнія сёння...
Гаспадыня крута павярнулася і выбегла з пакоя.
— А немцам, Рыгор Міхасевіч, ёсцека? — прагукала яна за дзвярыма.
— Што-а-а?
Рыгор злосна стукнуў абсацам па падлозе і прыслухаўся.
У кватэры ўсё прыціхла.
— Слухала, подлая!
Ён не паспеў працягнуць думкі, як ззаду яго шаснулі дзверы і крокі гаспадыні павярнулі Рыгора да дзвярэй.
— Кіньце злавацца, Рыгор Міхасевіч,— перапрасіла яна.
— Што вы ад мяне хочаце? — злосна запытаў Рыгор.
— Я прашу вас... Я бачу, што вы не ў настроі сёння, Рыгор Міхасевіч... Не выводзьце з маіх слоў нічога дрэннага. Я не хацела вас абразіць — мяне вымусіла... Рыгор Міхасевіч...
Непрытомнасць гаспадыні перастала злаваць, а дзівіла. У чым сэнс яе просьбы, прыходу ў пакой, лаянкі, перапрашэння?
— Я вас не разумею, Сарафіна Хлораўна.
— Я сама сябе не разумею.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119