Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Вось гэта нумар...
— Нявехну, здаецца, грае знаёмая асоба...
— ??
— Няйначай... I гутарка, і постаць, і нават манера паваротаў мне дапамінаюць... Гэлю...
— 3 Рыгі?
— 3 Сілцоў... Няўжо я абманьваюся?
Рыгор не адцягваў свае ўвагі ад гэтага пытання на працягу ўсяго спектакля.
Рупясць хутчэй праверыць сябе падганяла хаду іграння.
I толькі зарухала ў няроўным сувоі драпястая заслона, каб затуліць сабою зацягнуты спектакль, як няўкосная прагаліна да выйсця за сцэну аддзяліла Рыгора ад Сроля і Лібы.
Развітальныя воплескі гледачоў, як падзяка артыстам, шчодра рассеяліся па ўсёй «салі» і паплылі ў густую цемень веснавое ночы.
Апоеныя імі, паважна, лёгкім цугам ішлі за імі артысты, хаваючыся ў імпазантным акружэнні гледачоў.
— Які я, аднак, цудны...
Недавыказанае сумненне згасла перад пытальным узрокам, накіраваным да Рыгорава твару маладою жанчынай.
— Рыгор?!
Знаёмы, а цяпер наяўны Гэлін вокліч рушыў Рыгора з месца.
— Гэля?!.
— А ты адкуль гэта і чаго?
Як назнарок, гледачы адрэзалі іх ад светлае паюсы чырвонага праменя, што незатухшыя лямпы кідалі яго ў расхляпешчаныя вароты пажарнае.
Чорны цалун ночы атуліў іх густым змрокам неразгаданай выпадковасці.
— Хоць бы на цябе паглядзець, Рыгор! Давай на святло... Чаго хаваешся ад мяне... Хі-ха-ахх!
Гэліна пруткая рука, яшчэ не зусім адвыклая ад крутых паваротаў з сярпом ды плутам, сашчапілася з Рыгоравай у локцевым загібе.
Яны павярнуліся ўправа, туды, дзе толькі што ляжала святло, і, знячэўку, наткнуліся на дваіх чалавек, чуць не стукнуўшыся лбамі.
— Выбачайце!
— Рыгор? Ты блудзіш?
Сролеў вокліч спыніў іх на адгоне двух шагоў аднйіх ад другіх.
— Якая цемень!..
— Далучайцеся да нас, і мы павядом дахаты Лібу.
— Вось падзівіся на Гэлю, калі хочаш...
— Гэлю Сідараўну? Што-а ты кажаш!
— Будзь апосталам Фомкам, і...
Здаровы малады смех, у якім патанула каразлівая нечаканасць стрэчы, зліўся ў адну гармонію са звонкімі адбоямі крокаў, веерам рассыпаных у акіяне ночы, і мяккім хрустам падмерзлае гразі.
За смехам разліўся квартэтпы пераплёт ажыўленае гутаркі, якая паходзіла на бурлівае цячэнне вады ў перапоўненых джаролах.
У іх гутарцы зніклі пісклівыя скрылы зачыненых варот пажарнае і недаўменны трэск вартавое брашчоткі.
— Пара спаць! — пачуўся збоку чыйсьці ўпічны голас.
— Рады слухаць,— адказаў Сроль.
Яго жартаўлівы тон тут жа зліўся з сур'ёзнаю прапановаю Лібы:
— Сапраўды, пара ісці дахаты...


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119