Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Выбачайце! Я думаў, мы зрэпетуем гэту сцэну яшчэ раз...
— Паспеем,— падаў Лазар і адвярнуўся да кам-паніі.
— У вас яшчэ мае быць спектакль? — запытаў Рыгор.
— Сягоння пакідаем Смагін... Разбярэш з імі...
— Так хутка?
— Знача за стрэчу і за расстанне?
Сроль кіўнуў Рыгору, і ўсе ўчацвярых выпілі налітыя чаркі.
— Закусеце! Прашу вас... Бо калі зноў сустрэнемся — няведама...
— Сустрэнемся, Гэля,— перабіў Рыгор: — нябось, ты не думала пра Смагін, а між тым...
— Паверыш, ніколі не думала...
— Дарогі крыжуюцца...
— I заплятаюцца вузламі.
— Паверыце, смяялася, калі Сёмка перадаваў табе, Рыгор, уклон: «Угледзіш, Гэля, і прасі яго, каб ён забраў мяне»...
— Гэта Сёмка так?
— А то ж бо то... Зямля вымусіць... Мо ж памятаеце, як ён біўся з бацькам над сваім мізэрным гаспадарствам. Мука адна...
— Сацыялізацыя запазнілася, — пажартаваў Сроль.
Яго сказ астаўся незразумелым ні для Гэлі, ні для Лазара, і ён тут жа паабяцаў:
— За лепшую будучыню!
— Дачакаешся!
— Што за неймавер'е, Гэля! — папікнуў Рыгор.
— Калі мяне не радуе нічога.
— I твае поспехі на сцэне? — запытаў Сроль.
— Вот ужо жывое насміханне.
— Дайце рады — ніколькі...
Гэля з адбіткам самаздавальнення на твары ўстала з месца, паправіла на сабе скамечанае адзенне і падліла ў шклянкі піва.
— Не саромейцеся...
— Нашла каго сарамаціць...
— Я думаю... А Сёмку, хлопцы, трэба выручыць... Яго Сілцы зассуць дарэшты...
— Але, па-мойму, ён не здатны іх пакінуць... Каб на іншага, ужо даўно можна было б на іх махнуць рукою.
— Не кожны гэта можа зрабіць...
— А ты?
— За яе — мяне дзякуйце,— пахваліўся Лазар.
— А то ж не праўда? — ветліва паглядзела на яго
Гэля.
— Не чакаць жа Сёмку, пакуль знойдзецца добры ангел і вынесе яго на сваіх крыллях з Сілцоў...
— Так, яго пільна сцерагуць гэтыя ангелы...
— Якія такія ангелы?
— А ты ж хіба, Сроль, не ведаеш, што з Сёмкам было?
Усе настаражыліся.
— Ты не жартуеш?
— Чаму вы мне не хочаце верыць?
— Адкуль ты ўзяла?..
Гэля расказала гісторыю з Сёмкам, якога, незадоўга пеоад яе выездам з Сілцоў, паліцыя арыштавала і пад канвоем прывяла а поля ў мястэчка.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119