Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Можа, тым, што ехаў Рыгор, а можа, і папярэднім цягніком ішлі ў Смагінскі стан датычныя Рыгора ад-носнікі. У сухіх ад запечаных мук і цярпенняў радках участковых дакументаў ляжалі сляды жоўтага будын-ка рыжскага астрога. Яўка для прапіскі — вязацьме Рыгора прыгатаванымі ланцугамі няволі. Тут мусіць ставіцца на карту мужнасць і адвага. Бо ен прыехаў у Смагін не для адпачынку, а для працягу барацьбы. Няхай яе памеры, яе пэнт і характар шмат ...
Сроль учора паспеў намякнуць Рыгору аб прыгатаванай яму ролі ў гэтым змаганні... Яго не спыніць па-ліцэйскае вока...
— Уваходзьце!
— Вы адпачывалі? Даруйце, што я так нахабна... Міхелева кудлатая галава чуць выдзелялася разбеглай у змроку сівізною.
— Чакайце, я засвячу лямпу.
— Мне не доўга... Калі ласка...
Міхель прастаяў з працягнутаю паперкаю ў руцэ, пакуль Рыгор не справіўся з лямпаю.
— Вось вам ад тае артысткі, дзе вы гасцявалі.
— Яны ўжо выехалі?
— Гадзіну таму...
Міхель падозрана агледзеўся на дзверы:
— Шкада мне іх... Гэта былі людзі, якіх мне доўга прыйдзецца чакаць. Такіх людзей пасылае лёс... А вы?
Хтосьці прайшоў калідорам. Міхель выпусціў з рук паперку і выйшаў ад Рыгора.
Ужо з вулічных дзвярэй данёсся яго павышаны голас развітання.
Рыгор ухмыльнуўся запозненай ветлівасці старога і падняў прынесенае.
У ненадпісаным канверце ляжала трохрадковая запіска Гэлі і змяты, пажаўцелы ліст.
Запіска змяшчала ў сабе наступныя словы:
«Перасылаю атрыманы мною ад Зосі ліст. Забыла перадаць днём. Думаю, што табе ён не бесцікавы. Бывай здароў. Гэля».
Рыгор, не саступаючы з месца, прачытаў прынесенае.
Зосіна трагедыя хвілін пяць непарушна трымала Рыгора на адным месцы. Ён чуў, што нябачныя ніткі яе шавеляцца пад грудзянаю клеткаю, але не хацеў паддавацца сентыментальнаму настрою.
Патушыўшы лямпу, ён выйшаў з пакоя.
— Вы скора вернецеся? — пераняла яго на калідоры гаспадыня.
— Не забаўлюся... А я вам трэба?
— За вамі ў даўгу гарбата.
— Памятаю... не дарую...
Гаспадыня ветліва паківала галавою, праводзячы пасуседа ўмільнымі ўзрокамі.
«Разумная галава»,— паатэставала яна Рыгора і мэрам бы спалохалася, пачуўшы знянацку стук дзвярэй.
Знадворку ўвайшло трое чалавек, з якіх адзін быў Рыгор, другі Сроль і трэці — Павал Памыйка, рабочы з мясцовай слясарнай майстэрні Шульца.
Яны ў адзін голас прывіталіся з гаспадыняй і прайшлі ў Рыгораў пакой. Цішыня, што ахутвала яго без Рыгора і пры Рыгору — патанула ў рэзвым маладым гомане.
3 гэтага гоману выплыў Рыгораў жарт, пасланы да гаспадыні:
— Папрашу ваш доўг з процантам.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119