Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Хоць бы раз паслухалася мацеры...
— Ды кінь жа ты, нарэшце, непрытомніца,— вылаяўся Крамнік,— вось ускруціцца, ускруціцца і цэлую раніцу...
Карчмар неасцярожліва правёў рукою між носа і скінуў з яго пагнутыя, нядобра зачэпленыя за вушы акуляры. Гэта старога раззлавала, і ён моцна затупаў па дзюрпатай падлозе.
— Вы мяне дачасна ў магілу загоніце-э. Гусі кручаныя... Хай бы ўжо хутчэй вы пакідалі адна другую... Ай, ай-яй! I што-а гэта ро-о-біцца-а!
Рыгору было няёмка. Фактычна сварка паднялася з-за яго.
Ліба зразумела яго каразлівае становішча і кінулася разнімаць бацькоў.
Якраз ёй пасобіў у гэтым уваход Памыйкі. Старыя раптам змоўклі і разышліся па пакоях.
— Рыгор дома? — запытаў Памыйка, не заўважыўшы адразу Рыгора.
— Я тут!
— Пастой! Не выходзь на вуліцу. Пачаліся ўжо арышты: дваіх гарбароў стражнікі адвялі ў стан... Трэба нешта думаць... Кожную хвіліну могуць наведаць да цябе...
— Ці ліха? А Сроль? Ты яго не бачыў?
— Не бачыў!.. Хоць бы з ім не здарылася чаго дрэннага... Можа, нам склікаць лятучую нараду?.. Га?
— Зойдзем да мяне і абгаворым... Ліба асталася адна.
— Я павартую вас! Яны пайшлі да Рыгора.
Памыйкава данясенне было прасякнута выразнай трывожнасцю. Ён нервова бегаў па пакоі і аглядаўся на Рыгора.
Рыгор нейкі час маўчаў, задумаўшыся над словамі таварыша.
— Трэба адшукаць Сроля і парадзіць яму пра асцярогу.,. Са мною, магчыма...
— Пашкадуюць? Самаўцеха! Кінь, Рыгор... Мне-та напляваць.
— Чаму так?
— А пгго я маю згубіць?..
— Волю! Ты, пэўна, яшчэ не перажыў пачуцця гэтае страты... Не так лёгка...
— Бадай што...
— Я табе кажу...
Памыйка раптам спыніўся і паглядзеў у акно.
— Добра! Пасля пра гэта будзем думаць, а зараз . я цябе пакіну і пайду шукаць Сроля.
— Яму абавязкова на нейкі час трэба знікнуць ад паліцэйскага вока.
— Рацыя.
Гэта слова было сказана Памыйкам ужо за дзвярыма Рыгоравага пакоя.
Спешныя крокі яго пацягнулі за сабою скардлівыя гукі тупату.
Праз незачыненыя дзверы Рыгор пачуў некалькі сказаў, якімі на ляту Памыйка абмяняўся з Лібай.
— Цікавы чалавек! Эпікурэец сапраўдны. Бесклапотны што да сябе, як птушка. Гэткіх жыццё песціць... Ну, а са мною?
Кінутая ў прагалле наступнага думка хутка пакінула Рыгорава адзнанне. Ім завалодала глухая нядбайнасць да ўсяго, што магло гразіць яму небяспекай ці простай непрыемнасцю. Сталевым каўпаком навісла ўпартая нячуласць, за якой мужнела яго істота.
Каб не Ліба, якая ізноў прыйшла пазваць Рыгора прайсціся ў мястэчка, ён бы праседзеў адзін у пакоі бязмоўна і безварухна чалавекам, каторы скончыў сягонняшні ўрок і дае адпачынак напружаным нервам.
— Над чым задумаліся? Рыгор устаў і засмяяўся.
— Якраз-та нічога не думаў.
— Знача, як ёсць вольны?
— Бачыце. Тады...


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119