Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Сроль? Чаму ж ён не заходзіць да мяне?
— Ён чакае вас у маім пакоі.
Рыгор мігам падняўся з-за стала і пайшоў за Лібаю.
У пацёмку на калідоры стаяў Сроль, і толькі Рыгор выйшаў з дзвярэй, як ён хапіў яго за крысо і прытрымаў.
— Еду... разам з Якавам Рундуком... Ён пайшоў за могілкі, услед балаголу, а я вось забег да цябе. Правядзеш?
— А Павал дзе?
— Павінен зараз тут быць... Пачакай квадранец, а я забягу яшчэ на хвіліну да Сімена Галаса...
— I я пайду з імі... Іх трэба вывесці абочнымі сцежкамі.
— Абавязкова... Але ці не будзе замнога ўчацвярых?
— Мы разаб'емся па дваіх...
Сроль памкнуўся выйсці, ды Рыгор яго прытрымаў:
— На хвілінку... Ведаеш, браток, у мяне за сённяшні дзень усе карты пераблыталіся...
— Чаму? — здзівіўся Сроль.
— Прыйдзецца ісці тваёю ж дарогай... Пятрусь заве ў Пецярбург. Знайшоў нават мне месца... I наогул,— сенняшні дзень для мяне, браце мой, нешта надзвычайнае... Тры лісты і трыста навін... Кланяецца табе Сёмка і яго жонка — Волька... Чуў?.. Уклон і ад Гэлі... Ну, але не затрымоўваю... Бяжы да Галаса... Да нас не вяртайся, мы зараз ідом...
Сроль порстка выбег з карчмы.
Праз пару хвілін выйшлі на вуліцу Рыгор з Лібаю. Цёмнае зорнае  неба нізка-нізка апускалася над смагінскімі будынкамі. Местачковае жыццё замірала.
— Сролю спрыяюць абставіны,— цішком перадаў ён Лібё.
— Цемра абманчыва! — адказала тая.
— Вы правы. Можа, па Сролевых слядах крадзецца не адзін паліцэйскі сабака.
Ліба міжвольна абярнулася назад і па баках, правяраючы таемнасць свае чыннасці.
— Пойдзем па задвор'ю,— запрапанавала. Хутка яны схаваліся за дворнаю брамаю і гграйшлі на гарод. У стадоле забрахаў сабака.
— Вы асцярожна, а то можна наткнуцца на калы...
— Пройдам гарод і выйдзем на сцежку, а там на школішча і праз Адрэзкі да могілак,— расказала Ліба і першаю апынулася за пералазам.
Хвілін праз пяць яны ўжо ішлі няроўнаю грудастаю сцяжынкаю толькі што засеянага гарода.
Рэдкія гумны цямнелі чорнымі камякамі між нізкіх платоў. За гародамі, управа і наперадзе, адкуль глядзела пяць вялікіх залітых святлом вокан школы, даносіліся смех, выгукі і тупат. На рынку, што знаходзіўся наўскасяк, між школішча, шоргалі жалезныя аканіцы крам. У аколіцах, напрамак да могілак, рагаталі коні, адтуль жа далятаў заліхвацкі губны свіст.
Свіст не канчаўся, пакуль яны не вьпзшлі на школішча.
У школе паступова гасла святло... Апошні яго прамень паспеў перад іх вачыма асвяціць кавалак вуліцы каля рагавога дома, за якім яна загінала да могілак. Яны зацішылі хаду, каб абысці роў, і моўчкі мінулі першыя дзве хаты. За імі ўкрадліва нясліся зацішаныя водгукі чужой гутаркі. Але, апроч таго, вакол усё маўчала.
Рыгор вярнуўся ў думках да лістоў, і яму захацелася паведаміць Лібе некаторыя вычытаныя ў іх наніны.
— Так, у мяне сёння багата навін,— выказаў ён і на гэтым абарваў гутарку.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119