Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

У адказ на гэта натоўпам перабеглі ажыўлёная гутарка і ўкрадчывы смех.
— Хто гэта надумаў? — запытаў Рыгор у Сімена. Той задаволена разрагатаўся і прашаптаў Рыгору на
вуха:
— Памыйка!
— Добра!  Маўчы...  Цяпер  можна ісці па хатах. Рыгор развітаўся і павярнуўся да завулка; ён не зрабіў і пяці крокаў, як нейкі зычны бразг адцягнуў да сябе агульную ўвагу. Следам адзін за другім пачулася некалькі стрэлаў.
Натоўп мігам рассеяўся з поля святла, і дагараўшае пажарышча асталося адно.
— Хавайцеся ў цёмнае! — папярэдзіў яго прамігнуўшы побач мужчына.— Стражнікі страляюць у людзей!..
— 3 якое прычыны? — кінуў Рыгор запытанне ўслед ўцякаўшаму.
Той нічога не адказаў і знік за высокім кастром паколатых дроў.
У завулку, што вёў на школішча, Рыгор нагнаў пару хлапчукоў. Адзін з захапленнем расказваў другому, як з даха суседняе да пажару хаты хтосьць кінуў у паліцыю бляшанае вядро з вадою. Напалоханыя стражнікі ў адказ на гэта адкрылі страляніну. Хлапчукі пацяшаліся над цікавым для іх здарэннем з паліцыяй, эксггромтам складаючы анекдот на тэму, «як стражнікі расстралялі пажар».
Данёсшыся ззаду іх чыйсьці прарэзлівы крык перапыніў хлапчуковую рэзвую гутарку.
— Што там гэткае? — абярнуўся адзін з іх да Рыгора.
— Не ведаю, браце.
Хлапчукі сарваліся з месца і панясліся стралою ў бок пажару.
Рыгор паскоранай хадою пайшоў усцяж ціхае вуліцы.
Вярнуўшыся на кватэру, ён застаў яе незапёртую.
Яго ўкрадчывы ўваход не прайшоў незаўважаным з боку старога Крамніка.
— Гэта вы, Рыгор? — праверыў ён Рыгора з бакоўкі...
— Так, я.
— ІПто там за страляніна была, скажэце? — пацікавіўся стары.
Рыгор расказаў карчмару пра гісторыю з галавешкаю ды вядром і цішком прайшоў да сябе.
У акне яго пакоя яшчэ свяціўся патухаючы промень пажару, але поўнач брала сваё. На вуліцы, як і ў карчме, аднавіўся перадпажарны спакой.
Рыгор цішком раздзеўся і ўлёгся ў ложак. Нядаўная санлівасць яго пакінула, і ён доўга нервова вярцеўся з боку на бок, ніяк не могучы заснуць. Толькі на золку яго адолела змора.
I тыя дзве гадзіны, што асталіся да гудка, ён праспаў, як забіты.
Ён не прачнуўся б сам, хоць бы стралялі над ім з гармат.
Усё ж праспаць працоўны дзень было залішняй роскашшу, і Ліба ўзяла на сябе смеласць яго абудзіць.
Асцярожлівы яе стук мусіў перайсці ў гучныя ўдары, пакуль Рыгор адазваўся.
— Пара ўставаць, Рыгор Міхасевіч! Чвэртка восьмае.
— Так позна?
— Пазнавата, як бачыце.
Рыгор спешна адзеўся і выйшаў з пакоя. Настрэчу яму Ліба несла снеданне.
— Назад, назад, таварыш,— кранула яна Рыгора тацаю.
Лыжка забарашчэла па шклянцы і вымусіла Рыгора пасобіць Лібе прытрымаць тацу.
— Яшчэ бяды набяруся.
— Толькі таго! Я не гэтага баюся...
— А чаго? — здзіўлена запытаў Рыгор.
— Хаця б учарашняя гісторыя не пацягнула за сабой дрэнных вынікаў.
— Вы пачулі ўжо?
— Усё мястэчка, як у бубен б'е, гаворыць пра гэта... Трэба лс было гэта дзіцячае мудрагельства...
Яна прычыніла дзверы і шэптам даказала:


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119