Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Я не чакала гэтага ні ад Памыйкі, ні ад Галаса.
Абодва сур'ёзныя хлопцы, а дзіцячае спаганяюць... Вам трэба выгаварыць ім гэта, Рыгор Міхасевіч. — Ды ўжо позна...
У адчыненае акно ветрык вагнаў густы струмень цёплага  паветра. Ліба адсаплася і паглядзела ў двор.
Яна не паспела адысці ад акна, як на ім мігам апынуўся прыгожы, у рудыя яблыкі, аблавухі сабака. Працягаючы на пакой сваю вострую морду з адвіслаю верхняй губой, ён умільнымі вачыма аглядаў Рыгорава жыллё.
— Няхай ён прабяжыцца з вамі да Шульца.
— Калі ласка.
Гудок майстэрні спаткаў Рыгора пры выйсці на вуліцу. «Няўжо я так спазніўся?» — хапіўся ён і, каб праверыць сябе, паглядзеў на гадзіннік: было без васьмі хвілін восем. Рыгор упадбежкі накіраваў да майстэрні.
Таварышы толькі-толькі падпяразвалі фартухі, калі ён перасгупіў яе парог.
Шульца ў майстэрні не было.
— Пачынаеш пазніцца? — жартаўліва праказаў Памыйка.
— Як бачыш... А ты ўжо даўно тут?
— Паспеў фартух падперазаць. Таварышы весела зарагаталі.
— На пажары застаўся? — Абавязкі пажарнага...
— Цікавыя абавязкі...
Рыгор намекліва маргнуў вачыма і паківаў галавою.
Памыйка зразумеў у чым справа і хацеў пасупярэчыць Рыгору. Шульц перабіў яго намеры.
Хлопцы ўзяліся за працу. Застукалі малаткі, зашоргалі пілы. Шульц раздзьмуў мяхі і ўправіў у агонь кавалак жалеза.
У невялікай майстэрні адчувалася пэўная сур'ёзнасць вялікага .іавола. Прынампі, Рьггору чамусьці асабліва прыемнымі былі рэзкія гукі малатка ў руках Памыйкі і аднастайньтя ўспьтхі мяхоў, Бяссонная ноч не пакінула следу на яго рухавасці. Ён не адчуваў жаднае ўтомы, ніякага суму. Працаваў старанна, з упартай заўзятасцю. Ім заваладаў нейкі асаблівы імпэтны настрой. Дзякуючы гэтаму настрою, кожная рэч, што праходзіла праз яго рукі, здавалася яму блізкаю, неад'емлемаю часцінай яго істоты.
Памыйка падмячаў стараннасць і дзівіўся, паглядаючы на таварыша. Але маўчаў.
Чамусьці гатай раніцой, насупярэч звычайнаму, усе маўчалі. Нават калі з майстэрні выходзіў Шульц, ніводзін з іх не выкарыстоўваў выпадку для гутаркі. I пасля снедання, і пасля абеду, наогул, увесь дзень амаль ніхто не выраніў слова.
Тым не меней, ён прайшоў для Рыгора хутчэй за другія.
Пакінуўшы майстэрню, Рыгор адчуў вострае жаданне прайсціся ў поле і запрапанаваў гэта Памыйку:
— Чаму не,— згадзіўся той.— Зойдам да Сімена, запросім Рудольфа і разам... Але ж павячэраць трэба...
— А я і без вячэры, разумееш...
— Няўжо так смачна ў абедзе накармілі? Ці ты аброкся еёння пасціць?
— Як табе сказаць... Аброку даваць няма каму... Праўдзівей, не хочацца чамусьці...
Усё ж ён згадзіўся з Памыйкам і пайшоў на кватэру.
Вячэра адняла болей гадзіны. Гэтым часам на дварэ пачало хмурыцца, і цяга да поля ў Рыгора аслабела. Але калі да яго зайшлі Памыйка з Сіменам, Рыгор ахвотна выйшаў з імі.
— Можа, Лібу запросім з сабою? — запрапанаваў ён.
Хлопцы згадзіліся.
Рыгор вярнуўся ў карчму і праз хвіліну выйшаў з Лібаю.
Яна ішла і аглядалася назад, чуючы нездаволеную гутарку мацеры. Гэта яе асцярога паслужыла тэмаю для кпінаў з Лібы. Ліба злавалася і некалькі раз асякала хлопцаў востраю лаянкаю. I толькі калі намерылася вярнуцца дахаты, хлопцы суняліся.
— Досыць вам! — папікнуў Рыгор.
— Просім выбачэння! — абярнуўся Памыйка да Лібы.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119