Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Каб згладзіць ніякавасць, гутарка была пераведзена на іншую тэму. Памыйка перайшоў да пагоды — якраз насувалася хмара і раз-поразу змяіліся ў ёй празрыстыя маланкі.
— Нам не шанцуе,— паскардзіўся ён.
— Гэта за тое, што вы з мяне пацвільваецеся,— пажартавала Ліба.
Каля моста яны перайшлі да пытанняў грамадскага характару, якія незаўважна для іх пераключыліся ў культурныя, Абгавору падпалі зачыненая бібліятэка і забароненыя спектаклі.
Учарашні сход паглядаў на кожнага з іх чорнаю сцяною аддаленага лесу... Жаўранка, абапал яе зялёныя паплавы, далей панскі маёнтак, жытняе поле ўбіралі яго хараством квітнеючай вясны.
— А ведаеце, дажджу не будзе,— раптам абарвала Ліба ажыўленыя спрэчкі пра яаведваўшую Смагін трупу.
Усе паглядзелі на поўдзень. Сапраўды — хмары не зніжаліся, а хутка радзелі і ўздымаліся ўгору. Гнедае прасцірадла іх раптам адкалолася ад чорнае кажуры і выпусціла наповерх сонца.
— Можа, зайсці па Рудольфа? — запытаў Рыгор.
— А пД варта? — усумніўся Памыйка.
Рыгор не паслухаў і павярнуў да Шульцавай хаты.
— Вы не адыходзьце далёка, я зараз,— папярэдзіў ён.
I не паспеў падысці да дваровай брамы, як Рудольф выйшаў з хаты.
— Я ўгледзеў вас праз акно... У поле?
— Надумалі. Вясна цягне...
— Я са здавальненнем. У Пецярбурзе гэтага не атрымаеш...
Рыгор уважліва паглядзеў на Рудольфа. Сын гаспадара лашчыў мяккасцю сваіх вачэй і ласкавасцю свайго голасу. Калі бацька яшчэ ва многіх рысах свайго я хаваў дасканалую нямецкую сухасць, змешаную з сур'ёзнаю дзелавітасцю ды педантызмам, дык Рудольф далёка адышоў ад гэтага. На ім ужо выразна адбіліся краёвыя ўмовы з выразнай рахманасцю ды спакоем натуры. У гэтай рахманасці танулі задзёр і фанабэрыя студэнта, гонар і самаўцеха прадпрыемцавага сына. Рыгор адмеціў гэта ўжо пры першым спатканні з Рудольфам. Зараз ён яшчэ болын праканаўся ў сваіх заключэннях.
Рудольфава выступленне на сходзе і яго гутарка з Памыйкам па дарозе з лесу абудзілі ў Рыгору поўнае к яму давер'е.
— Вы пра ўчарашняе чулі? — запытаў ён Рудольфа.
— Гэта пра гісторыю з станавым? — засмяяўся Рудольф.
— Але,
— Так, хтосьці выдумаў спрытна.
— Думаеце, хто?
— Не ведаю.
— Вось яны!
Рыгор паказаў пальцам у бок Памыйкі і Сімена, якія пры мосце іх чакалі.
— Ласне?
Рудольф покатам зарагатаў.
— Малайцы.
— А я ўсё ж іх не пахвалю.
— Нічога дрэннага. Хлопцаў можна павіншаваць. Падышлі да моста.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119