Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Ліба асталася непарушнай у правовасці сказанага ёю. Праўда, яна не без жадання выслухаць думку Рудольфа зазірнула яму ў вочы, толькі той нічога не сказаў. Ён якраз развітваўся. Тады Лібе зарупела запытаць яшчэ пра адно, хвалюючае яе пытанне, ды Рудольф ізноў перабіў яе:
— Так, вялікія падзеі ідуць нам насустрэчу. Яны становяць перад намі, таварышы, агромністыя заданні.
Рудольфа шапка апісала ў паветры няроўны крук, які аддзяляў яе ўласніка ад кампаніі.
— Я зайду да вас. Можна? Толькі на хвілінку. Рыгор здзіўлена паглядзеў на Лібу.
— Чаму вы пытаеце?
На ганку сядзелі яе бацькі — было ясна. Старыя акінулі дачку недаверлівымі ўзрокамі і ў тахт перакіўнуліся галовамі. На іх тварах можна было прачытаць выразнае нездавальненне паводзінамі дачкі. Заўважаючы гэта, Ліба наперакор бацькам дэманстрацыйна прайшла па калідоры побач з Рыгорам і схавалася за дзвярыма яго пакоя.
Старыя пачулі Рыгораў сказ:
— Калі ласка! Я вельмі буду задаволены вашым наведваннем.
I следам — Лібін:
— Мне здаецца, што я вам надакучваю.
Старыя не маглі спакойліва ўседзець і прайшлі ў хату. '
У дзвярах іх стрэў зычны смех, што далятаў з Рыгоравага пакоя.
Гутарка, узнятая следам за смехам, вялася цішэй і ўжо мінала ўвагу старых.
— Вы, я бачу, моцна зацікавіліся Рудольфавым паведамленнем? — пытала Ліба.
— Я, прынамсі, адчуваў усё сам.
— Але дагэтуль я ад вас нічога на гэту тэму не чула...
— Кожны дзень усё болын абвостранае становішча. I да прыезду Рудольфа пра яго можна было казаць многа спакайней...
Ліба крыху памаўчала. Ухмылка, што бегала па яе твары, стулілася ў чуць прыкметных ямках шчок.
— Так, так, Ліба ПІлёмаўна, час не чакае...
— Мяне самую азадачыла. Я мелася ехаць у Вільню паступаць на акушэрскія курсы, а зараз...
— Ці ж гэта звязана з сусветнай палітыкай?..
— Нябось, вашы інтарэсы вы не адлучаеце, Рыгор, ад развіцця агульных падзей... Вось і зараз Рудольф сваім паведамленнем пра вайну зусім збіў вас з панталыку.
— Чорт яго ведаеі Не хочаш, а жыццё прыпірае...
— А што, сазнаяцеся самі!
Рыгор рассмяяўся і гэтым заставіў смяяцца Лібу.
— Ад жыцця не схаваешся...
— А намер маеце? Пецярбург не дае вам спакою — я ведаю.
— Зрэдку думаю пра яго...
— Усяго зрэдку і, можа, між іншым скажаце. Ліба адвярнулася да акна.
— А мне вас шкода, Рыгор,— ціха прызналася яна. Рыгор то хадзіў, а то спыніўся. I калі зірнуў на Лібу, тая непарушна спакойліва глядзела ў адну кропку.
Рыгор зноў рушыў хадзіць.
— Я разумею,— сказала Ліба: — перад вамі стаяць складаныя задачы... А мы... што мы? Нам суджана вярцецца ў абмяжованых рамках... I гэта нас застаўляе чапляцца за людзей, якія нам могуць пасобіць у нашай працы... Выехаў Сроль... Не будзе вас... А чаго добрага, вынікне вайна... і што тады?..


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119