Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— А Павал? А Сімен? Ды вы, нарэшце? Мы людзі выпадковыя ў вас...
— Кіньце... Паўла трымалі вы ды Сроль.
— Няпраўда. I адзін, і другі — людзі стойкія і шчыра адданыя справе...
— Магчыма... Але нешта нейкае свярдлуе маё нутро, калі я думаю пра ваш ад'езд. Паверыце, Сроль ехаў — мепш рупела, а зараз...
Каля дзвярэй хтосьці прайшоў.
Ліба ўздрыганула і падалася ад акна. У гэту хвіліну пачула бацькаў вокліч:
— Ліба!
— Скора! — адазвалася яна і праказала да Рыгора:
— Выбачайце...
Некалькі лёгкіх крокаў вынеслі яе з пакоя.
Рыгор напружаным узрокам прабег за ёю. Пасля адвярнуўся і прысеў каля стала.
Гутарка з Лібаю закалыхала ў ім знаемае пачуццё разлукі. Колькі разоў гэта пачуццё хвалявала Рыгора! Якіх думак не выклікала ў яго галаве. Якіх не ўзнімала намераў!
За апошнія дні думка пра неадкладны выезд скандэнсавалася ў яго ў цвёрдае рашэнне. Перад гэтым рагаэннем адыходзілі на задні план і рызыка нелегальнага ўцёку і небяспека быць перанятым паліцыяй. Памыйкава думка пасабляла ўдасканаліць арганізацыю выезду. I вось, раптам, з'явілася Ліба з сваімі ўгаворамі. Яна нечакана і ўмела падкралася да самага балючага месца. I з халоднаю раўнавагаю ў настроі раскалыхала яго заспакоенае пачуццё. А, бач, ён ні разу і не падумаў, што гэта можа быць. Прыпамятаваў, што ніколі з належнаю ўвагаю не паглядзеў на яе, як на жанчыну. Стрэў Сролевым таварышам і паступова ставарышкаваўся сам — вось і ўсё... А гэта...
Рыгоравы думкі выпархнулі з галавы і перанесліся да жоўтага будынка рыжскага астрога, дзе ён пакінуў Наталю. Праз момант яны прыняслі Зосін вобраз. Следам мацерын ліст радзіў Ганну.
Расстаўшыся з Рудольфам, калі той названіў яму пра Пецярбург, Рыгор у комплексе пецярбургскіх вобразаў ізноў напаткаў яе. Стройная і мілая, часта задуменная, Ганна глядзела на яго з руні сілцоўсвіх паплавоў.
I маці...
— Досыць! Я перад ад'ездам, якога не мінеш! — праказаў Рыгор і крута павярнуў думкі на апрацоўку плана ад'езду. Калі і што, ды як пакінуць яму Смагін? Па якой дарозе накіравацца, каб не даць паліцыі напасці на след? Як і што паглядзіць паліцыя на яго збег? Няўжо такі яна насур'ёз наладзіць за ім пагоню? Ці, можа, станавы аднясецца да гэтага спакойліва? Трывожны час адцягне яго думкі ў іншы бок? Цікава, як справіцца Памыйка з пашпартам? — падумаў Рыгор і праверыў прысвечаных у яго ад'езд.
«Няўжо адзін Памыйка? Безумоўна і Сімен... і... пэўна, Ліба? Навошта ведаць Лібе? Яна ўжо ведае...»
Рыгор пачаў хадзіць па пакоі...
«Ды і ўсё роўна ж праз Лібу прыйдзецца мець справу з яе бацькамі. Ад'езд цягне за сабою разлікі за кватэру і харчы, развітанне.
Трое, і гэтым павінна абмежавацца».
Стук у дзверы перабіў яго развагі.
— Прашу! — пазваў Рыгор.
— Вячэраць будзеце? — пытала Ліба. Рыгор адчыніў дзверы.
— У вас цёмна, як у лесе. Я прыкмячаю, што вы любіце быць у цямне.
— Я зараз, вось, запалю лямпу.
Ён пабег да стала і пачаў мацаць рукамі па засланай паперы.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119