Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Не знайду запалак.
— Я прынясу вам!
Ліба ўпоцемках паставіла на стале вячэру і вышмыгнула з пакоя.
Праз хвіліну яна вярнулася з запаленаю свечкаю.
— Вось вам свечка,— можа, у лямпе няма газы.
— Давайце. Дзякую.
Рыгор спакойліва пераняў з Лібіных рук свечку, паставіў паміж дзвюх талерак і сеў есці.
— Прыемнага апетыту! — пажадала Ліба і выйшла.
Рыгору, аднак, не прыйшлося і дзесяці хвілін прасядзець аднаму.
Ён не паспеў павячэраць, як да яго з'явіўся Памыйка.
— Не чакаў, думаю,— пасмяяўся ён.
— А бадай што і не.
— Ёсць справы.
— Неспадзяваныя?
— Як табе сказаць: і неспадзяваныя і разам — спадзяваныя.
Памыйка прычыніў дзверы і падблізіўся да Рыгора.
— Канчай вячэру, я пачакаю.
— Кончыў, кажы ў чым рэч.
Памыйка яшчэ раз азірнуўся на дзверы і, упэўнены, што ў пакоі яны ўдвух, падаў Рыгору чорную маленькую кніжачку.
— Маеш — на цэлых пяць гадоў. Той паглядзеў і засмяяўся.
— Ты стараешся як найхутчэй мяне выправіць з Смагіна.
— Так складаюцца справы... Бачыш, едзе не Рыгор Нязвычны, а Сцяпан Луговіч...
— Гэта твая выдумка?
— Хто-небудзь ды мусіць цябе ахрысціць. Папа, бачыш, было зваць няёмка.
Абодва шчыра пасмяяліся.
— Можаш хоць заўтра ў дарогу,— парадаваў таварыша Памыйка.
Факт ад'езду набываў канкрэтную форму і апярэджваў Рыгоравы меркаванні. Так бывае заўсёды: хваляванне збораў раптам змяняецца боллю расставання. Тое, што складала комплекс яго жыццёвых адчуванняў, навеяных умовамі і абставінамі Смагіна, вачавідкі адсувалася кудысьці назад, за дзверы ды сцены яго пакоя.
— Ты дня не вызначыў? — запытаў Памыйка, не адрываючы ўзрокаў ад Рыгора.
— Ці не ўсё роўна калі,— спакойна адказаў Рыгор.
— Я на тое пытаю, што трэба згадзіць фурманку.
— Фурманку?.. Вядома... Але скажы, Павал, у цябе канспірацыя цвёрда трымаецца?
Памыйка крыўдліва затрапятаў усёй постаццю.
— Няўжо ты думаеш, што я нічога не разумею...
— Не тое, Павал, зусім не тое я хацеў сказаць... Ты мяне не зразумеў... Я пакладаюся на цябе, як на гару; ну вось, па-твойму, хто болей з нашых ведае пра гэта?
— Галас, і толькі.
— АЛіба?


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119