Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Пятрусь якраз праводзіў яе па той вуліцы, па якой жыў, калі Рыгор угледзеў яго наводдалек. Рыгора ўзяло сумненне, ці паклікаць Петруся, ці найсці на яго ў упор. Спыніўся на апошнім.
Выглядала цікавым, калі Рыгор, ідучы настрэчу Петрусю, незмігутна сачыў за кожным крокам таварыша, чакаючы, што Пятрусь вось-вось яго пазнае. Але той і не западозрыў нічога. Ён быў захоплены размоваю з сваёю спадарожніцай. Неадхільна глядзеў дзяўчыне ў твар, пасміхоўваўся, нават рагатаў і ні на што не зважаў. I зусім раптам — прымха! Толькі Рыгор меўся перагарадзіць Петрусю дарогу, як той падняў вочы і спыніўся, гледзячы на Рыгора.
— Добры вечар, таварыш! — пераняў яго здзіўленне Рыгор і працягнуў руку.
Дзяўчына адступілася, мэрам бы адчуўшы сваю лішкасць. Рыгор з Петрусём пацалаваліся і раптам павярнуліся да дзяўчыны.
— Прабачайце, Рыма,— выказаў Пятрусь: — гэта мой таварыш-зямляк, Рыгор Нязвычны... А вось Рыма Беразак, зямлячка, з Віленшчыны.
Паружавеўшы на твары, дзяўчына фанабэрна працягнула Рыгору руку.
— Дзе ж твае манаткі? — запытаў Пятрусь і паглядзеў на дзяўчыну.
Тая злёгку ўхмылялася, падазрона пазіраючы на Рыгора. Яго непрэзентабельны местачковы выгляд крыху шакіраваў дасканала нараджаную і, відаць, ганарыстую знаёмую Петруся. Рыгор заўважыў гэта, але не даваў выгляду, знарок падкрэсліваючы свой правінцыялізм:
— Насіўся, насіўся па Лясным, а пасля кінуў.
— Кінуў? Дзе? Жартуеш?
— Сапраўды... А ты б хацеў, каб цябе стрэў з рэчамі за плячыма? Я ўжо гадзін дзве ў Лясным...
— Так... Нечакана... I чаму ты, скажы, калі ласка, не захацеў паведаміць мяне пра выезд?..
— Чаму я не хацеў паведаміць?.. Я сам сябе пытаю пра гэта і не магу адказаць...
Дзяўчына затупала на месцы. Пасля кранула Петрусёвай рукі і праказала:
— Я вам перашкаджаю... Бывайце-э...
— Слухайце-э, Рыма... мы з вамі ўгледзімся? Сёння? Заўтра?
— Будучыня пакажа...
— Як?
— Ці ж вам вытлумачыць усё да дробкі? Дзяўчына пайшла.
— Яна нездаволена? — заўважыў Рыгор.
— Ганарыстая,— адказаў Пятрусь і раптам спыніўся:
— Ах, а я абяцаў ёй пайсці ў тэатр. Фу ты!..
Ён пакінуў Рыгора і намерыўся спыніць дзяўчыну, але тая паспела схавацца за брамаю.
Пятрусь вярнуўся, і яны пайшлі з Рыгорам да яго на кватэру.
— Вось і мае манатві,— пераступаючы парог, правазаў Рыгор,
Пятрусь здзіўлсна паглядзеў на таварыша.
— Дык ты ўжо быў у мяне на кватэры? — запытаў ён.
— Бачыш!
— I хто цябе пусціў?
— Цэлая гісторыя...
Яны падняліся на другі паверх і прайшлі ў Петрусёў пакоік.
— Вось мая абіцель... Садзіся і расказвай... Ну, паверыш, я ўсё яшчэ не магу апамятавацца ад нашага спатвання... Каб ты згарэў, каб ты... Як назнаров падстроіў... Да дзіва, што я забыў пра тэатр... Хто б мог падумаць... Ай...
Пятрусь віваў галавою, тупаючы між крэслаў і канапкі, запоўніўшых невялічкае гала наўздзіў цеснага пакоіка.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119