Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Пры гэтым Пятрусь гукнуў у прачыненыя дзверы:
— Алена Паўлаўна!
Праз хвіліну пачуўся стук у дзверы.
— Патрэбна?
— Я папрашу вас нагрэць нам гарбаты... Адкульсьці з глыбіні кватэры даляцела: —Ладна!
— Зараз будзе гарбата,— абярнуўся Пятрусь да Рыгора і затупаў каля невялічкага буфеціка, што стаяў у правым кутку пакоя.
Тут жа забрашчэлі шклянкі, талеркі, заварушыўся стол. Рыгор наглядаў, як Пятрусь гаспадарна наладжваў перакуску. Рыгора цікавіла ўсё, што ён бачыў перад сабою: малюпаткі цесны пакоів, нядбала прыбраны ложак і запыленыя партрэткі на сценах; папэцканы абрус на стале і неўпарадкаванасць з кніжкамі ды газетамі, Нясло знаёмым яму жыццём адзіновага чалавека. Якраз, як то было з ім у Рызе і як, напэўна, будзе тут, у Пецярбурзе. Але побач з гэтым Рыгора цешыла, што яго таварыш гэтак хутка прыстасаваўся да адзінотнага гарадскога жыцця. Цешылі Петрусёвы павароты, Петрусёў выгляд, Петрусёвы манеры. Рыгор радаваўся таму, што Пятрусь лёгка паддаваўся ўплыву да яго новых абставін, гарадской шліфоўцы. Было прыемна глядзець на таварыша прыадзетага, прыбранага, стройнага і далікатнага, якім зрабіў яго Пецярбург.
— Ну, а як табе тут? — запытаў Рыгор.
— Як бачыш — жыву,— адказаў Пятрусь.
— Падабаецца?
— Чаму б не падабацца? А ты думаў, што я не
падыду да горада?
— Не тое, каб... але не спадзяваўся цябе стрэць
тым, чым стрэў.
Пятрусь разрагатаўся.
— А я, браток, прывык і спадабаў горад.
— Гэта мяне цешыць...
— Вось скажы мне кінуць Пецярбург — дык ні за што... Звыкся і зросся... Не хапала цябе... Нудзеў, ведаеш, па табе і трывожыўся за твой лёс... А дазнаўся, дзе ты — надзвычайна ўзрадаваўся...
— Мэрам бы ў тых самых Сілцах — года як не бы-ло. Цэлага года! Падумаць! А колькі перажылося за гэты год...
— У наступным большага трэба чакапь... Бачыш...
— Бачу, чаму не... Пецярбург ахоплены пачуццём трывогі... I ў нас сённека абгаварвалі бягучы момант... Надыходзяць буйныя здарэнні. Ты ж чытаў?
— Чытаў, чаму не...
— Глядзі, як шпарка заблытваецца клубов... Але цікаўней з настроем рабочых. Бось так і бурліць... Магчыма, забастоўва... Агульная...
У дзверы пастукалі.
— Гарбата!
— Калі ласка.
Хударлявая, сярэдняга росту, з мілавідным тварам, чыста адзетая маладзіца ўвайшла ў пакоік з невялікім чайнікам у руцэ.
— Дзе вяліце паставіць?
— Вось-вось, калі ласка.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119