Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— I пэўна, ты нічога не еў?..
Пятрусь узяў з яе рук чайнік і паставіў на стале, сярод згруджаных талерак, шкляпак ды кускоў булкі.
— Можа, у краму схадзіць? — запытала маладзіца.
— Дзякуй, пакуль не трэба.
Маладзіца выйшла. Пятрусь зачыніў за ёю дзверы і пазваў Рыгора да стала.
За гарбатаю хлопцы наперабой адзін другому задавалі розныя пытанні. У іх гутарцы падзеі з грамадскага жыцця цесна пераблытваліся са здарэннямі з жыцця прыватнага. Кожны стараўся як найпаўней абмаляваць свае паводзіны з часу разлукі ў Сілцах. Але казання было гэтулькі многа і цікавасць яго была настолькі востраю, што каб усе іх абгаварыць — не стала б не толькі вечара, а і цэлай ночы. Загэтым хлопцы абмяжоўваліся адрыўнымі сказамі, часта прапускаючы запытанні і адказы або адкладаючы іх абгавор..
Тым не меней і'утарка зацягнулася на некалькі гадзін. Неўпрыкмет ніводнаму на дварэ вечарэла. Па калідоры, за дзвярыма пакоя, пачуліся крокі падсуседзяў-жыхароў. Знадворку пацягнула халадком.
На Рыгора павеяла прыемным спакоем вёскі. Гарадскі шолам, які спаткаў яго на вакзале і праводзіў да Петрусёвай кватэры, змаўкаў. Забірала спакойнасць бяспечнага прытулку.
Пятрусь адчуваў таварышаў настрой і быў цалкам за тое, каб яго не зварушыць. Але яму здавалася, што Рыгору яшчэ прыямней будзе, калі ён яго выведзе на вуліцу. 3 гэтай думкаю Пятрусь запраланаваў:
— Дык маеш ахвоту выйсці на вуліцу? Га, Рыгор? Рыгор ахвотна згадзіўся.
Яны выйшлі з дому і пайшлі ўсцяж доўгае, роўнае вуліцы.
Гэта была вуліца дач. Абапал яе цягнуліся агарожы, за якімі ўпярэмежку знаходзіліся сады, гароды і драўляныя адзін ці двухпавярховыя будынкі. Пад капяжамі іх выглядалі цьмяна-сінія нумары. Пахла водарам красак і зеляніны. У гушчы дрэў чуліся зыкі гармонікаў і балалаек. Дзесьці наперадзе іх грала духавая музыка: управа—хор заводзіў «гусараў-вусачоў».
Ад усяго гэтага нясло ідыліяй і спакоем. Зусім не чулася блізкае прысутнасці горада-волата з яго гулкім гоманэм і несупынным рухам.
Рыгор драбніўсл на часткі, кідяючы ўзрокамі вакола сябе. Вакольны вобраз іггдаваў яму новага пачукця, новых летуценняў.
— Якое хараетво! — выказваў ён да Петруся,
— Я кожны дзень любуюся ім, — адказаў той і дадаў: — Абы ўладзіўся з работаю, то нацешышся.
Рыгор не думаў пра работу і, пэўна, на сёння не крануў бы гэтага пытання, каб не Пятрусь. А раз на тое пайшло, ён не прэч быў увязаць гэта з агульнай тэмаю іх гутаркі. Вач, работа папаўняла прыгожасць вакольнага вобразу, чаму б адмаўляцца да яго ўдасканалення?
— Ну, а як, бок, з месцам для мяне? — запытаў Рыгор.
— Месца будзе! — запэўніў Пятрусь.
Гэта было выказана з цвёрдасцю, роўнаю да цвёрдасці іхніх крокаў, накіраваных назад, на Петрусёву кватэру.
I адпаведна — было цвёрдым давер'е Петрусёвым словам у нутры яго таварыша.
— Колькі ўжо страчана мною гэткіх месц! — падмацаваў сваё завярэнне Пятрусь.
Можа, было яно і лішне, але не шкодзіла: Рыгоравы крокі сталі болыц рашучымі і цвёрдымі. I надзея на доўгую злітнасць з Пецярбургам вачавідкі пачырванела ў яго ваччу.
— Мяне ачаравала Выбаргская старана,— выказаў Рыгор,— і каб, здаецца, жыць у гэтым месцы — не хацеў бы нічога!
— Каб чаго іншага захацеў, то трэ было б падумаць, а гэтага...
Рыгор разумеў памер і значэнне свайго хацення і ў адказ засмяяўся.
— Мне думаецца, што цябе ўдасца ўстроіць на нашым заводзе... Я ўжо згаварыўся з майстрам.
— Гэта калі будзе вядома?
— Днямі высветліцца...


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119