Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Гэтулькі накіпела, ведаеш... во тут... Прасачыўся да кончыкаў валос злосцю і непрыязню да існуючага ладу... Праўдзівей, самы лад выпрацаваў з мяне вечнага ворага сабе... Бачыш: з дзіцячых гадоў пайіноў у яго школу і да апошняга часу адукуюся... У выніку — давай ломанскія падзеі... Ну, а сысці з поля бойкі пераможаным — паверыш, цяжка...
— Я цябе разумею...
Пятрусь зноў спыніўся каля акна. Абодва некалькі хвілін маўчалі.
У Рыгоравых руках шарпала «Біржоўка».
— Усё ж, браток, нам зараз справы не паправіць...— перабіў маўчанку Пятрусь.— Пойдзем, хіба, у горад, праведаем, як і што. Мо, стрэнемся з кім... Ты піў гарбату?
— Піў, здаецца... Пойдам... Рыгор адзеўся.
— Так, буржуазны друк папалье памый на нашы голавы... Прадажныя пер'і не мецьмуць сутрымання...
— Вось у тым-та і рэч... Што ж ты парадзіш...
— А ты ласне меў у воку інакшыя, чымсь ёсць, вынікі з нашае забастоўкі?
— Я, зразумела, не ждаў нашае перамогі, але яна вяла нас на змаганне. Ты не можаш ваабразіць таго пачуцця натхнення, якое валодала мною ў абсаджаным будынку...
Яны выйшлі з пакоя. На калідоры іх напаткала гаспадыня кватэры.
— I сёння да другое? — жартліва кінула яна Рыгору.
— Калі хто пытацьме, скажэце, калі ласка, што а восьмай буду... А ўчора, часамі, ніхто не пытаў?
— А хто ж ведаў, дзе вы? — загадліва адказала гаспадыня і схавалася на кухню.
— Цікавая яна ў цябе кабета,— адазваўся Пятрусь.
— Ды мне усё роўна... Адно б мне не перашкаджала... Ну, усё ж ляпейшая твае...
Па сходах сышлі моўчкі. А ў двары Рыгор раптам успомніў пра Ганну.
— Я, здаецца, табе ўжо казаў, што меў выпадак стрэцца з Ганнаю?
— Казаў... Цікава...
— Перамянілася дзяўчына...
— Гутарыў?
— Ці ж доўга трэба гутарыць — відаць...
— Можна павіншаваць?
3 гутаркаю пра Ганну яны прайшлі да Сампсоніеўскага праспекта і спыніліся.
Праспект не мяняў выгляду з дзён забастоўкі. Абапал тратуары і рагі ператочных вуліц ды завулкаў былі ўсеяны рабочымі. Сярэдзінаю праспекта раз'язджа лі конныя паліцэйскія патрулі. Сямтам паказваўся рэдкі рамізнік, і толькі пагаварвалі пра пуск паравіка. На спынках яго стаялі грамадкі людзей, пазіраючы
то ўлева, то ўправа.
— Мы пройдам да трамвая ці таксама пачакаем паравіка? — запытаў Рыгор у Петруся.
— Па-мойму, лепей прайсці да клінікі Вілліе...
— Давай...
Яны завярнулі налева і пайшлі ўсцяж праспекта. Не даходзячы да трамвайнай спынкі, стрэліся з агульным знаёмым з завода, які, запыніўшы іх, паведаміў:
— Што ж, па нядзелі на працу.
— Ужо вырашана? — дзівіўся Рыгор.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119