Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— На Выбаргскай старане ўзмоцненыя арышты, трухі, аблавы... А пападзіся — звяжуць з Смагінам, успомняць Рыгу — ты ж ведаеш, чаго казаць...
Рудольф засмяяўся.
— У Смагіне пра твой ад'езд — ні шушу... Нават мой бацька нідзе нічога не чуў... Дзе ты, браток, бачыў, каб у гэткі час ты быў у станавога на вуме. Іншая рэч — Ломанскі завулак... Я такі і спадзяваўся, што ты не мінеш гэтага. Адчуваў, калі ўпершыню спаткаўся...
Ну, мой бацька дагэтуль успамінае цябе — хоць і не ведаў, што ты быў пад наглядам.
— Вітай, калі пісацьмеш...
— Бацька тут...
— Бацька твой, туг? — здзівіўся Рыгор.
— Прыехаў са мною...
— Есць справы?
— Так... бачыш, мы немцы, як табе вядома, а цяпер...
Пад'ехаў трамвай і не даў дагаварыць Рудольфу.
Рыгор ужо з пляцоўкі вагона запытаў Рудольфавага адраса і толькі паспеў улавіць:  «Дзесятая лінія»...
Знятая для развітання шапка адгарадзіла ад яго вушшу нумары дома і кватэры. I тут якраз ён успомніў, што забыўся запытаць пра лёс адданага яму Паўла Памыйкі.
Падвешаны над брамаю нумар паказваў на дом, у якім жыла Ганна.
Рыгор узышоў на ганак параднага ўходу, каб паглядзець кватэру. Яе над дзвярыма не значылася — стаялі чотныя лічбы, а Ганна жыла ў кватэры 35. Трэба было ісці ў двор і там шукаць. Рыгор накіраваў у прачыненыя варотцы брамы.
— Вы да каго? — спыніў яго чыйсьці голас.
То быў дворнік, прытуліўшыся да цёмнае сцяны і не заўважаны Рыгорам.
— Я ў кватэру нумар 35. Скажэце, дзе яна?
— Направа, чацвёрты этаж...
— Дзякую.
На ўсходах Рыгор раптам спыніўся і сам сябе запытаў — ісці?
Не даўшы адказу, рашуча пайшоў угору. Не заўважыў, калі злева глянула на яго вядомая лічба.
— Не чакае, зразумела,— падумаў Рыгор і пазваніў.
Хутка ў дзверы прасунулася бабуліна галава і запытала:
— Вамкаго?
— Мне Гашгу Завіру, яна дома?
— Уваходзьце. Направа другія дзверы. Пастукайце — у яе хтосьці ёсць...
Цёмны калідор узбіў Рыгора на нейкую шафу. Ён папрасіў убачэння і пачуў ззаду сябе:
— Стукайце.
Рыгор не паспеў падняць рукі, як Ганна выбегла на калідор і пазвала:
— Сюды, Рыгор... с-сюды... Яе голас перацялі спазмы...
— Добры вечар... Неўпару?


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119