Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Будзь пэвен.
Ганна правяла Артура за дзверы.
Яшчэ даносіўся стук Артуравых шагоў па каменных сходах,— калі ў Рыгора з Ганнаю пачалася шчырая прызнаная гутарка. Рыгор сядзеў, апёршыся локцем рукі на столік, напружана глядзеў у пабляднелы твар Ганны і казаў:
— Каб ты ведала, Ганна, я прыйшоў да цябе як да бліжэйшага мне чалавека... Ці чула ты — арыштавалі Петруся. I з дня на дзень можна чакаць...
Ен зацішыў голас.
— Пятрусь бурыў Калтаўскую мануфактуру, а я... а я змагаўся з паліцыяй і казакамі ў будынку на Ломанскім завулку. Сказаць табе — добра, смела і дружна бараніліся. Але нас купка, а вакол дома — сіла ворага... За поўнач былі пераможаны, уцяклі з дому, і ўжо праз некалькі хвілін я напаткаў бяспечныя патрулі коннае паліцыі... Што ж аставалася надалей? I мы пайшлі прадаааць. А зараз — вораг робіць расплату — кожны момант я гатоў ачуцца побач з Петрусём... Ты чула?
— Я, я добра чую...— растрывожана праказала Ганна і змаўчала.
Маўчала, а на твары гусціўся глыбокі роздум. Настарожаны ўзрок камяніў вочы; у кутках губ прабягалі нервовыя ўздрыгі. Было відаць, што дзяўчына аддалася пачуццю няпэўнасці за Рыгора.
— Зноў можа стацца...
Ганна не даказала — нервовасць скрала словы.
Дзяўчына тут жа павярнулася да акна, каб захаваць ад Рыгора сваё хваляванне.
Рыгор яскрава адчуў у сваім нутры Ганніна становішча.
— Цябе непакояць мае навіны? — узяў ён Ганну за руку.
Тая шчыльна да яго наблізілася, палажыла яму на плечы руку і адказала:
— Табе небяспечна на кватэры...
За дзвярыма пакоя прашамалі чыесьці крокі.
— Начаваў бы ў цябе, але цесна, няёмка ад гаспадароў кватэры і...
— Нічога, Рыгор. Начуй, прашу я...
— А ты?..
Рыгор пацепам плеч дакончыў сэнс нявыказаных слоў — ці не завялікаю іытымнасцю будзе гэта для яе. Ганна зразумела яго легап, як бы чула выразны бессумненны сказ.
— Кажу табе, Рыгор, нічога... Я як колечы, а ты... а табе будзе месца...
Нельга было не паверыць у Ганніну шчырасаць. Рыгор шустрым узрокам акінуў пакоік Ганны. Тая засмяялася.
— Цесна, ну ж у цеснаце — не ў крыўдзе... Няпраўда мо?
— Чаму ж няпраўда!..
I шчырасць сваіх слоў Рыгор падмацаваў поціскам Ганнінай рукі.
Для іх абаіх было ясна без далейшых слоў — што ўсё злажылася як мае быць, само сабою, выпадкова, але неадменна і натуральна. Тады нечага вяртацца да гэтай тэмы, можна пераходзіць да чарговых пытанняў.
I ў Рыгора, і ў Ганны мелася процьма планаў і намераў, якія вымагалі неадкладнага абгавору і вырашэння. Многія з іх былі агульным для абаіх. Кожнаму яны здаваліся трапяткімі, вострымі і грунтоўнымі.
Ды ніводнаму не хацелася варушыць язык, каб не перабіваць запойнае цікавасці ўзаемнага сузірання. Сарамлівае і няёмкае для другога разу, зараз прымалася за звычайнае і зразумелае.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119