Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Каб перабіць магчымае на яго рэагаванне з боку Рыгора з Ганнаю, ён лорсцей замітусіўся каля замка і пад'ехаў да іх з ільсцівай дарадай:
— Я б сказаў, што вам лепш пайсці налева: там і людзей нядобрых меней і трамвай пазней ходзіць...
Ганна падзякавала дворніку за дваіх і дала яму некалькі медзякоў.
На вуліцы Рыгор пацікавіўся:
— Цябе ён хіба ведае, гато так гасцінна стрэў?
— Так ведае мяне, як і цябе. Натура ўжо такая... Чалавека не прапусціць, каб не нагаварыць яму бочку арыштантаў... Міхась казаў...
— Кінь пра Міхася...— перабіў яе Рыгор.
— Што за знянавісць да чалавека! Ты робішся загадкавым для мяне, Рыгор. Ну, а калі хто не згодны з тваімі думкамі, ці ж можна абняхайваць яго, як чалавека...
— Не ў гэтым справа, Ганна. Па-першае — чалавек пазнаецца па яго думках, па-другое, гледзячы, чые думкі ён выказвае і як іх выказвае. Міхасёвы думкі — варожыя мне, як рабочаму, а выказ іх — насмешлівы і здзечны...
— Я б не сказала гэтага.
— Ты сентыменталістка, Ганна.
— Адкуль ты ўзяў?
— Цябе не кратаюць класавыя супярэчнасці...
— Х-хі-ха-хі! Рыгор! Навошта завострываць там, дзе не трэба. I ты, і Міхась — абодва рабочыя... Абодвух...
— Ды не роўна слугкым рабочай справе... Працяжны гучны званок трамвая, што выбег з-за рагавога будынка, спыніў іх размову і хаду.
— Бяжы, паспееш! — штурхнула Ганна Рыгора.
— Куды ж ён ідзе?
— Хоць трохі ды падвязе.
— Бывай... Чакаю ў нядзелю...
Ганна паматала хусцінкаю ў бок пабегшаму ад яе Рыгору.
Па ціхай вуліцы залапацелі частыя стукі яго крокаў.
Ужо важаты намерыўся да ад'езду, калі Рыгор хапіўся за слізкі жоўты прэнт дзяржання. 3 разгону яго правая нага моцна стукнула абцасам у бакавіну вагона.
— Асцярожлівей! — заўважыў кандуктар і ўмомант працягнуў руку да сігнальнага шнурка.
Рыгор стаў на задняй пляцоўцы і паглядзеў назад.
У бок трамвая ішла якаясь жанчына; аддаленасць не дазваляла ў ёй убачыць штоколечы ўсвойнае Ганне. «А між іншым, яна мусіла накіроўвацца гэтай дарогай».
Рыгораў узрок прабег па цёмнай сцяне будынкаў і выцягнуў з галавы дагадку: «Здаецца, Ганна жыве вось у гэтым...»
Трамвай рвануўся наперад і параўняўся з адасобленай, зусім невядомай Рыгору будынінай.
«Ганна, напэўна...»


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119