Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

— Дык ведай, што мне яна даўно ў ваччу стаіць. Ха-ха-ха! Наскочыў, брат... Выпадкова, як бачыш. Мо не праўда?..
Апошнімі сказамі хлопцы абмяняліся пры самым будынку пажарнае.
Гурт дзяцей, што таўпіліся перад варотамі будын-ка, падняў зычны галас. Якісьці мужчына адганяў іх ад століка, за якім прадаваліся білеты на абвешчаны спектакль.
— Во, бачыш, што тут іх чаўпецца,— паказаў на дзяцей Сроль,— гэта ж тут сёння будзе беларускі спектакль.
— Я ўжо абвестку чытаў. Цікава наведаць...
— А вядома — навіна...
— Дык я ўжо адчуваю: мяшчан зацікавіла. Чуў, як дыскусіравалі перад абвесткамі.
— Няўжо?
— Сапраўды. Напэўна, людзям цікава, што за спек-такль беларускі?..
— Ды тут усё цікавіць: муха-заваруха,— мястэч-ка, глуш...
Сроль тузануў Рыгора за рукаў і перабіў яго гу-
тарку.
Рыгор агледзеўся.
Да пажарнае падбліжаўся паліцэйскі стражнік.
— Пойдзем дахаты?
— Давай!
Сроль адвярнуўся, каб ісці. Рыгор перапыніў яго запытаннем:
— Дык мо зойдзеш па дарозе на спектакль?
— Чаму ж не... Яны разышліся.
Рыгор не дачакаўся Сроля і рашыў ісці на спектакль адным.
Выйшаўшы на ганак, ён быў спынены воклічам:
— Можа, на спектакль?
Яго пытала маладая карчмарка.
— Так. Можа, маеце ахвоту?
— Калі не перашкоджу вам...
— Што вы, што вы...
— А ўжо так ці іначай, а правяду вас...
Бацька правёў дачку незразумелымі Рыгору мараламі.
— Я ведаю, не клапаціцеся,— адказала яна. Рыгор памаўчаў, пакуль сышлі з ганка, пасля праказаў:
— Бацька непакоіцца?
— Ці ж патураць яму? — адмахнулася дзяўчына. Каб адцягнуць яе ўвагу ад гутаркі з бацькам, Рыгор перамяніў тэму:
— Я чакаў тут аднаго таварыша. Выпадкам стрэўся,— але нешта ён не зайшоў.
— 3 таварышам спаткаліся? Я бо гляджу, што вы і абед замарозілі... Гэта ўдачліва. Вы, пэўна, тутка бывалі ўжо калікольвечы?
— Прызнацца, не. I не спадзяваўся быць, а вось таварыш найшоўся.
— Цікава, хто такі? Я ж тутка ўсіх ведаю.
— Ёсць гэткі...
— Вы робіце з гэтага сакрэт?
— Ніякага, паверце. Тым болей што мой знаёмы цікавы і для вас.
— Што-о вы, сапраўды?.. Хто ж бы ён быў? Дзяўчына настаражылася і з узмоцненай цікавасцю чакала Рыгоравага паведамлення.
— Вы знарок? — не дачакалася яна.
— Я жартаў не люблю, калі яшчэ ды пры першым знаёмстве.
— Кажэце каму, ды не мне.
— А вам вельмі цікава?
— Прашу.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119