Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

Асобнымі сказамі, вырыўнымі словамі пралазілі яны праз нацягнутую на галаву коўдру, праз шчымеўшую галаву і бегалі па звілінах мозгу.
Перад заплюшчанымі вачыма камарамі скакалі характэрныя літары старанна напісанага адраса...
Душная падушка і мулкі сяннік патваралі гэтаму.
I толькі настойная незварушлівасць Рыгора пасобіла агарнуць яго цягучаю зморай.
Ужо над Выбаргскай стараного перагукваліся гудкі ды сірэны, калі Рыгор абудзіўся. Ложак прыцягваў яго да пасцелі, утома звязвала здранцвелыя суставы, але ён перамог усё гэта і з рэдкаю ўвішнасцю быў на парозе да выйсця з кватэры.
— Рыгор Міхасевіч! — пераняла яго гаспадыня.— Ці то не вы забыліся прышчапіць дзверы?
— Калі і якія?
— Я сёння зранку паглядзела — і яны без запора. Мяне перастрашыла гэта, і я...
— Я зашчапіў...
— Няўжо то я?
Гаспадыня падняла абодва плечукі і схіліла ўцягнутую ў іх голаў.
Рыгоравы частыя крокі рассейвалі яе робленае ліцамер'е.
— Не сазнаецца! — уголас праказала Сарафіна Хлораўна, калі Рытор выходзіў на двор.
Яе ўпік астаўся па-за хлопнуўшымі дзвярыма.
На вуліцы аколілі Рыгора разнастайныя гукі гарадское раніцы.
Распялешчанае жыццё адбівала трапяткую, рупную музыку руху, праводзячы Рыгора да завода.
На адгоне паўганоў адрыўны прарэзлівы свіст сірэны рвануў яго да паскоранай хады, і ў пяць хвілін асталіся пазадзе: клапатлівая чарада гаспадынь, дымлівы паравік і прысеўгпы на лаўцы стораж.
Праз драцяную сетку зашчэмленае нумарное дошкі відаць было калыханне Рыгоравага нумар'ка, як напаследак падвешанага,— але яго ўладар у гэты час пускаў станок разам з іншымі.
Лёгкі, наладжаны вёрт калёсак і струнковая бегатня паса пагналі ў шпаркім мігаценні першыя хвіліны працоўнага дня. 3 цвёрдае сталі панесліся драбнюткія часцінкі ўдушлівага пылу, зліваючыся з раздробам светлага і маладога рання. Учарашняе злучылася з сённяшнім, і перабойныя моманты Рыгоравых узрушэнняў ніклі ў шоламе творчае працы. «А ліст Памыйку?»
Наперадзе быў абедзенны перапынак, і за ім утуліўся сіні канверт, беражком вытыркнуты з кішэні.
У думках яму не хапіла месца — ды навошта варочацца да зробленага?
— Вазьміце білет на даклад!
Закасаная мурзатая рука адгарадзіла Рыгораў узрок ад бліскучага станка. Ён адняў разец і паглядзеў направа.
— У доме Панінай... Трыццаць капеек!
Малады рабочы пытальна глядзеў на Рыгора, падаючы яму маленькую абвестку.
— Запішы.
Абвестка асталася ў яго і глядзела сумліўнымі літарамі, з якіх складалася знаёмая прозвішча Якава Гіса.
«На тэму — Страхавыя касы і іх роля». Якаў Гіс?
Так, Рыгор не абмыліўся, стрэўшы яго ва ўчарашнім трамваі. Дарэчы!
I нанова ўведзены ў кругляк сталі востры разец задыміў пакручастымі стружкамі.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119